Niu kumm, de Heiden-Heiland

„Säo wahne schlecht könnt se doch nit se-in“,
sagg de Härguott un kaik op de Ärde.
„Niu ke-ik mol, bat daut se sik alle freun,
dat et niu we-i-er We-ihnachen wärde.

In 2000 Jaohr het se si-ecker wat läät,
un dä de Heiland niu kummen
no düese Menschen, i-ek denke, do dä‘t
iähm gefallen, do wäör hoi wellkummen.

Twei kloine Engels maoken sik op,
de Ärde te inspizeiern.
Un droi Wiäken läter, do kämen se rop
un dän diän Härn informeiern.

De aiste Engel fänget niu an:
„I-ek hewe do socht vi-elle Stunnen,
tüschen Tröppe van Lui, owe denk di mol an:
Ne Juffer, dai hew i-ek nit funnen.“

De twedde Engel sagg: „I-ek was im Stall.
Nei, do kann dat Christkind nit hen.
Doi was du-enne vull van de De-i-es all,
un koin Hälmken Sträoh was do män.

Op Röste staiht do dat arme Veih,
un Fäoer kümmt iut ne Masche-ine.
Gewiss daut iährn manges de Knuocken weih,
doch de Menschen lott se alloine.

Un früemde Lui müeget se äok nit le-in,
wann’t iäwen es, schme-it‘ se se riut.
Un früemd un aam möch ä-uk dat Christkind se-in,
i-eck gloiwe, dat gäng nit gu-et iut.“

„Dann het se in 2000 Jaohr gar nix läät“,
si-et de Härguott, „dai lao mi män kummen!
Woi Früemde nit opni-emmt un De-i-es nit ährt,
tau dai kann dat Christkind nit kummen.“

Un We-ihnachen un all dat frumme Daun?
Män wennige es dat bedacht.
Füör de meisten es et blä-uß Traditiäon,
dat de „We-ihnachtsmann“ kümmt in de Nacht.


Winteraobend fröher

Dezemberstorm jankt, jängelt, joolt üm de Müür.
Alls sitt tuttkewarm üm dat flackrige Füer.
Mangs legg Vader nao, is en Knubben afbrannt.
Sien Schadden hüppt schraot lustig üöwer de Wand.
Häört ji, wu dat Holt kniëttert, knappt in de Gloot,
wu Moders Hänn’, wat se nich laoten küennt, doot?
De Strickstöcke klippert un lüüdt sülwerfien;
De Söcken müett’t baolle doch lang noog all sien.
De Rüe hojaant, un de Katte snurrt lies’.
Kien Duern is’t tobuten bi Käöll’, Snei un Iis.
De Braodappel brutsket. Wat rük dat so gued!
De Baumester knackt in de Fuust sick ’ne Nuett.
De Magd un de Knecht liäst wat in de Postill’.
Bessmoder krigg sick uut dat Schapp Book un Brill.
Wat se ju vanaobend vertellen wull will?
Nu lustert män niepen un swieget äs still:
Van Sünte Klaos häört ji, van’t Christkind drbi,
van Bethlehem, Engels un Moder Marie.
Dann kruupt in dat Nöstken; slaopt sinnig un sacht,
un draimt ju harin in de Hillige Nacht.


Möderkens Wiehnachten

Wiet in de Heid’, wao Biärken staoht,
En Hüsken sig vebourgen;
Dao wuehnt en Möderken alleen,
Kennt Arbeit boß un Suorgen.
So eensam ist’t in ehre Stuow,
Se faolt de möden Hände:
„Och, wäör doch Friäden wier int Land,
Wäör doch de Krieg te Ende.

Düt giw en truerig Wiehnachtsfest,
Guott het mi wull velaoten.
Min Kind, min Suohn, Min Eens un Alls,
Wiet, – wiet, – up früemde Straoten.
In Rußland, wao’t so ruh un kaolt,
Steiht he in’n Krieg, - in’t Füer,
Vör veer Wiäk quam de leste Breef;
Aoch Guott, - he kümp nich wier.“ –

Un still läöt se den Rausenkranz
Wier dör de Finger glieden.
De Dör geiht los: – „Hier, Moder, seiht,
Dat Christkind kümp bi Tieden!“
De Breefbuor reekt son kleinen Breef;
„Min Guott, van minen Jungen!“
Ehr waßt, es häd’n Engel all
In ehre Stuowe sungen.

„Wat he wull schriw? – Waocht, erst de Brill,
– Met’t Kieken wäd’t all slimmer!
– He wünscht en fröhlich Wiehnachtsfest, –
– Gesund is he noch immer. –
– Wat is he wuorden? – Untrofzier? –
Jung, Jung, we soll dat denken?
Ist waor? – Min Guott! – Dat isern Krüs
Dei em de Kaiser schenken!

't es wüerklik waor, he schriw’t, dao steiht’t;
„Du hätt’st es sehen müssen;
Mein Hauptmann gab mir selbst die Hand
Und sagt’, ich sollt’ dich grüßen.“
De Traonen rullt ehr up den Breef,
So glücklich nu van Hiäten.
„Min leiwe Fritz! – Uss’ Härguott het
Mi doch no nich vergiäten;

Nee, uss’ leiw Här verläöt mi nich,
He sall wull wieder suorgen!“
Se mäk so fien den kleinen Baum,
Un’t Christfest fiert se muorgen. –
So fierlik still is’t in de Stuow,
Dao buten danzt de Flocken.
Van’t Duorp harüöwer, auk vör ehr,
Klingt froh de Wiehnachtsklocken.


De Dannenboom dröömt

In’t Holt mit vele anner Bööm steiht een lütt Dannenboom.
De Wind huult kolt dör ehre Telgen, all hebbt se een Droom.

Eenmal in kollen Winterdag - hett ehr de Wind toweiht,
as Wiehnachtsboom in de warme Stuuv, dat weer de gröttste Freid.

Denn keem mit Saag un grote Ext ein Kerl mit Kind un Fro.
„Ach!“, sä de Boom. Denn füllt he daal. Dat hört denn woll dorto.

Se bringt em in de warme Stuuv. Nu kummt he meist to Kehr:
Vadder sett em in ’n iesern Foot, hett ja keen Wuddeln mehr.

Mudder behangt de Telgen nu mit Glitzerkraam heel vull,
mit Lichten un mit Snökerkraam. De Boom föhlt sik as dull.

Dor steiht he nu an Hilligavend as Wiehnachtsboom so stolt.
Warrt sungen und Geschenke deelt, fierlich warrt em in ’t Holt.

Dat is keen Droom in Küll un Wind, dat is nu echt un wohr.
Man na ’n poor Daag as Wiehnachtsboom warrt em de Telgen swoor.

He is so mööd, ahn Saft un Kraft, Glitzerkraam is egaal.
To ’n lesten Maal segg he nu “Ach!”, un steiht as ’n doden Pahl.

Nu is he blots een Stah-in-Weg, de warrt ut Finster smeten.
Un use Wiehnachstboom so stolt, den hebbt se bald vergeten.

Wi all dröömt woll mennigeen Droom, dat bruukt wi in us Leven.
Doch beter is, de mehrsten Drööm weern lever Drööm man bleven.

 

So lies un sacht

So lies un sacht
kummt in de Nacht
in’n ollen Stall een Kind to Welt.

Nüms harr dat hört
up disse Erd,
harr’n Engels dat us nich vertellt.

Man’n so’n lütt Kind
in Küll un Wind
kummt in de Nacht so as en Deef.

Dat Kind in’t Stroh
maakt us all froh,
vertellt: us Herrgott hett us leef.

Ingrid Kröner

südliches Münsterland, Sauerland

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hannes Demming

Münster

Wörde:
schraot – schräg
hojanen – gähnen
Baumester – Großknecht
Postille – religiöses Erbauungsbuch 

 

 

 

 

 

 

 

Bernard Holtmann

aus: Trü un Graut in Naut un Daut.
Kriegsgedichte un Geschichten up mönsterlänsk Platt von Bernard Holtmann

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Heinz Großmann