Vör de Döör

Hilligavend, Middag is al lang to Enn,
Uns Mudder bruukt nu meist veer Hänn.
Snibbeln un Braden vun de Wiehnachtsgoos,
„Vadder, de Dann is noch in’t Holt, nu fix los!“
Na‘n Stunn kummt Vadder mit en Dann as en Föhr,
beter de, denn Wiehnachten steiht vör de Döör.

De Boom de steiht, nu is al Klock veer,
„Wonehm sünd de Kugeln, ik weet dat nich mehr!“
„Ach ja, de heff ik platzeert glieks bi den Kööm,
ganz baven, dor achtern in mien Versteek op den Böhn.
Haal se gau un lang se mi dör de Luuk hendör.
Ik nehm se di af“, denn Wiehnachten steiht vör de Döör.

Se nimmt den Kassen un bringt em in de Döns,
dat Tüdeln mit de Lüchten maakt Vadder mit sien Söhns.
As de Lüchten hangt, is Moder wedder dran,
se hangt mit de Jungs an de Twiegen Kugeln ran.
Duert nich lang, denn lücht dat hell in all Klöör,
süht smuck ut, un Wiehnachten steiht vör de Döör.

Nu fehlt noch Lametta an jeedeen Twieg.
Glattpläten, ophangen, - nu is dat fast so wiet,
Dat letzt Lametta, de Söhn haakt achter en Draht,
de Boom de kippt, op de Bodden liggt de Salat.
De Kugeln sünd twei, nu hebbt wi dat Mallöör.
Lamettaboom! Un Wiehnachten steiht vör de Döör.

Aver nächstet Johr, wenn uns dat denn glückt,
dor warrt de Boom twee Daag fröher al smückt,
denn Hilligavend warrt uns de Tiet meist jümmers knapp.
Un Kugeln, de koopt wi nu un leggt de in’t Schapp.
So, dat is dat, dat nehmt wi uns för‘t nächst Johr al vör!
Denn ok dor steiht wedder Wiehnachten vör de Döör!

Johann-Martin Frahm

All nöömt mi Hannes - ut Flensburg. Hier leev ik siet 1980. Boren, opwussen un to School gahn bün ik in Albersdörp in Dithmarschen. Mit Plattdüütsch bün ik opwussen. Plattdüütsche Gedichten bedüüd för mi dat Tosamenschmieten vun unsen Alldag, unse Kultur, unse Landschop, unse Minschen un unse Spraak in en „Trailer“, de opschreven ist. Dat schreven Woort is för jeedeen gliek, aver dat Bild wat jeedeen dorbi süht, is anners. De Gedichten köönt dorbi männicheen Klöör hebben.