Wedder al Wiehnacht

Wedder al geiht to Enn en Johr
Man fraagt sik blots, wo bleev de Tiet.
De Klenner wiest, Advent is dor,
Un somit Wiehnacht nich mehr wiet.

Nu warrt je wedder rumlopen,
Wiel man na schöön Geschenke söcht.
Hett man funn‘, wat man wull kopen,
Warrt dat denn mit na Huus henbröcht.

Allens wurr fein inpackt in bunt Papier;
Hopen, man hett dat richt’ge drapen
Un mutt nich na de Wiehnachtsfier
Glieks wedder hen to’n Tuuschen lopen.

Hilligavend; de Stuuv vull Lichter;
Ünner‘n Dannenboom, wat man sik schenkt.
Sühst freudig, deels ok lang Gesichter;
So kannst glieks sehn, wat jedeen denkt.

Doch wicht’ger noch, as düre Saken,
Schient mi, sünd Freden un ok Roh.
Sik eenfach mal keen Sorgen maken.
Besinn di mal – sie froh.

Günter A. Reinhardt

Born 1936 in Kiel, wo ik nu ok wedder leev. As wi 1943 utbombt un bit 1948 an de Westküst evakueert weern, heff ik dor Plattdüütsch lehrt. Later in en Dörp bi Kiel wahnt un veel Platt snackt. So is mien Platt lütt beten mischt. Anfungen op Platt to schrieven heff ik in de 80er, maak nu ok Lesen un versöök op düsse Aart dorto bitodrägen, dat uns Moderspraak nich vergeten warrd. Versteiht sik, dat ik in den S-H-Heimatbund bün.