Bunt un luut

Twee grote Ogen vun en Slang, de sik över den ganzen strammen Arm slängelt bit daal na dat Handgelenk, wo dat Slangenenn as en Klock mit Armband utlöppt, kiekt mi an. 
En Krokodil kümmt vun den Nack den Hals daalkrapen, bit dat T-Shirt vun den jungen Mann mien neeschierigen Blick anhöllt. He süht en beten ut as en Stück anmaalte Muer in Berlin, as de noch stünn. 
Veel Platz is nich mehr op sien freeleggten Flögels, de mi in all Farven bunt ankiekt. Wo dat woll ünner sien Tüüch utsüht? Geiht dat dor mit wille Beester un chineessche Schriftteken wieder? Ik reken ut, woveel Quadraatmeter sien dörchtrainerte Fitnesslief mit de strammen Arms, Been un dat brede Krüüz för Tatoos levert. 
Stünnen-, nee dagelang för veel Geld mutt he dor ünner de Maal- un Pieksmaschien seten un legen hebben, dat vun sien eerste Huut nix mehr to sehn is. He hett betahlt un ik kiek mi dat ümsünst an - tominnst allens, wat to sehn is vun em. 

De öllere Fro, de blangen mi sitt un de immer wedder över ehr Klock strakelt, de luut vör sik hen tickt, kickt ok - aver nich na em. Se kickt na de junge Deern, en lütt un small Minsch neven den jungen Mann, de in en Tour op ehr Plietschfon schrifft. Immer wenn se wat fardig hett un dat wegschickt, pingelt dat as de Klingel vun mien Tante ehr Döör, un wenn se en Naricht kriggt, höört sik dat an, as wenn en Rakeet losgeiht. 

Dat süht so ut, as wenn de Deern un de tätoweerte Mann tosamen höört - und dor sitt se bunt un luut blangenenanner! De Liefbiller vertellt sien Geschicht un ok bi ehr seh ik en schreven Woort in den Utsnitt. Praktisch, dat allens opschreven und opmaalt is! So kann man muulfuul blangenenanner sitten un mutt sik nich ünnerholen! Wenn dat ween mutt, kann man ja ok mit dat Plietschfon en Naricht schicken. Denn kann man sogor bewiesen, dat man wat to seggen hett! Wat woll in ehren Utsnitt steiht? Hoffentlich nich sien Naam oder en Leevsswoor! Wenn dat mit em nich goot geiht, lett sik dat ja nich eenfach utraderen. As en inbrennt Teken bi de Deerten wiest dat, wo se henhören deit! Wenn he Thomas heet, is dat ja nich so slimm. Dor lett sich sachts en anner Thomas finnen, wenn dat mit düssen nich klappt. Aver wenn dor Finn Nikolai Alexander steiht, kunn dat swoor warrn, den passen Ersatzkandidaat optodrieven. Villicht lehrt de nächste Fründ ehr mit en Dook üm den Hals kennen un will ehr jichtenswann op den Hals küssen? Dat geiht denn aver blots in't Düüstern, wenn he nich an ehren Vörgänger erinnert warrn will! Strand un Swemmbadbesöök - gor nich uttodenken!

Dat Hamern rechts neven mi stöört mien wilden Fantasien un ik dreih mi üm. Dat, wat sik as en ieverigen Handwarker anhöört, schall Musik ween, de en jungen Mann in smuddelige Jeanskledaasch höört? He is ganz in sien Welt versackt un kickt op de Mattschschiev vun sien Plietschfon. Dor flackert Biller vun de Larmmusik un lullt em in. Stöpsels an en Band loopt vun dat Telefon hooch na sien Ohren un levert em dat Gefiedel ut sien Welt, sien Nirwana! He sitt dor as ünner en Keesklock un ik fang an em to rüken! Mi warrt elennig to Moot! All mien Sinnen warrt angrepen und keeneen hölpt mi!

Ik schuuv mien Schaal över Mund un Nääs, treck de Schullern hooch un maak mien Ogen ganz fast to. So fast, dat de Steerns vör mien Ogen in all Farven lücht! So sitt ik dor as ik anners in mien Yogastünn ligg, wenn sik mien inner Oog op mi richten deit. 
Aver nu tööv ik op mien Grippeimpfung, denn ik bin ja bi den Dokter un anners as de anneren Patschenten bün ik gesund un will dat ok blieven!
...
Dat duert un ik tööv. 
...
De Klock tickt üm de Wett mit de Musik, dat rüükt muffig un de Slang slängelt sik dörch dat Wartezimmer an all Patschenten vörbi un keeneen markt wat - blots ik! Twischendör ballert immer wedder Raketen, aver de richt sik nich op de Slang! Mi geiht dat allens to wiet, man ik kann nix seggen, mien Mund is towussen un will nich so as ik! So sitt ik ganz still un wünsch mi wiet weg vun düssen Albdroom. Aver keeneen hölpt mi. 

De Slang hett woll markt, dat ik bang bün, denn bilütten kümmt se op mi to un slängelt sik üm mien Stohlbeen rum. Nu will se woll mien Büxenbeen hoochkrupen un ik kann mi nich bewegen! Ik sweet, bün bang, dat de Slang mi nu rüükt un noch gauer krüppt! Dat is mien Enn!

In düssen Momang mark ik wat an mien Schuller. Wat faat mi dor an? Is dat Krokodil ok ünnerwegens?

Nu kann ik nich blots wat föhlen, man ik höör ok en Stimm, de mien Naam seggt:
"Herr Petersen, in Sprechzimmer 1 bitte!"

Karen Nehlsen

1968 in Husum op de Welt kamen, in Noordfreesland groot worrn. Studeert hett se Engelsch un Wirtschaft op Lehramt för Berufsscholen. Se arbeidt al vele Johren as Schoolmestersche an en Berufsschool in Kiel.

Tohuus mit de Familie snackt se blots Platt.