Kunstgenuss

Also, ik mag dat ja to geern...
mit Lüüd tosamensitten un endlich mal so in Roh över Gott un de Welt un över dusselige Kollegen, snaaksche Navers un verkehrt utsöchte Ehegatten snacken. Wann heff ik dor anners mal Tiet för? Entweder bün ik jüst op´n Sprung oder dor töövt jichenswo een op mi, oder de Gören quakt, oder de Supp kaakt över, oder ik heff dat annerwegen hild.
So richtig kommodig warrt so´n Klöönsnack ja aver eerst, wenn dat ok noch wat to snabuleren gifft – so´n Bonschen geiht jümmers. Goot, den mutt ik eerst ut dree Schichten Staniol un Plastik pulen, aver denn, wenn dat Knistern un Rascheln schafft is un de Tüüt akkrat wedder in de Leddertasch mit den Klettversluss – den breden, langen Klettversluss – inwrangelt is, denn kann ik mi ok wedder op dat Snacken kunzentreren. Dat heet, wenn denn mien niege Bekannte rechter Siet mit den Hostenanfall dörch is. Nee, de arme Stackel. Goot, dat ik de Hustinetten inpackt heff. In Staniol un Plastik, in de Tasch mit den breden, langen Klettversluss.
So ganz blangenbi krigg ik denn ok mit, dat de niege Grieche endlich sien Laden opmaakt hett. Un teihn vun sien Gäst sitt nu direkt achter mi. Na dat Eten! Dat brennt een ja meist de Nääs vun binnen weg. Wörüm kaamt de Lüüd blots nich anners an Suerstoff ran, as mit Jappen? Un worüm sitt de jümmers mi in den Nack? Gifft denn wedder annere Minschen, ok wenn se de Luft anhollt, heff ik dat Geföhl, de Wulk um se rüm ut Moschus, Oontje Kolontje un Braatwust is so dicht, dat is gor keen Wulk, dat is en Muer, wo ik dor mit den Kopp gegenballern do. Wohrschienlich sünd de op de Flucht un versöökt so instinktiv, ehr Spuren to verwischen. Heff ik mal bi Schimek sehn, güng dor allerdings üm Deerten. Enerlei, mi keddelt dat so in de Nääs, ik bruuk eerstmal en Snottdook ut mien Tasch mit den breden, langen Klettversluss. Poormal düchtig pruuschen... Ahh, nu is't beter.
Ach kiek, dor is ja Ilse, de kenn ik ja noch vun’n Siedlerbund, dor harrn wi mal den Vörsitt. Dat heet, se harr den Vörsitt un ik weer Stellvertredersche för de stellvertreden Bisitter. "Ilse!" ... "ILSEEEE!!!" Dammich, worüm hört de denn nich. Dat sünd doch hööchstens, allerhööchstens teihn Meter Luftlinie. De anner Lüüd höört mi doch ok. Maakt sogor Teken mit de Hannen. Ik wink torüch. Feine Lüüd. Blots Ilse kickt nich. Na, denn is se wohl noch insnappt, dat ik bi´t Sommerfest neven den Bürgermeister to sitten keem un se nich. – Huch, dat weer woll doch to veel Winken mit dat Snottdook; flücht mi dat Beest doch ut de Hannen un lannt op den Glatzkopp twee Regen wieder vör. Nee, wat pienlich. Aver mit en eleganten Hopser kaam ik dor an.
Vun achtern tappt mi een op de Schuller. Nee, wat verjaag ik mi. Glöhnige Ogen in en knallroden Kopp gluupscht mi an. Dorto höört en Snuut, dor sühst blots noch en düüster Lock mit Tähn. Oha, dor is een in Noot, ik warrt dat foorts wies. Heff ja nich ümsünst bi de Johanniter den Kurs mitmaakt. „Töövt Se, blievt se ganz ruhig sitten, ik haal gau en Glas Water!" Oha, mi dücht, de Kopp warrt noch glöhniger, dat is en echten Nootfall. Ehr dat ik överhaupt wat maken kann, geiht dat Muul vun den glöhnigen Kopp op un to un so´n poor Drüppen sprütt mi üm de Nääs, as dat bölkt: „Verdammich, ik will dat Kunzert hören, Se Klappsmamsell." Wat is dat??! "Dat is ja wohl unerhört, hier so´n Larm to maken", röppt de Grieskopp achter mi. „Genau", kümmt dat nu vun all Sieden. „Ruhe" ... „Das ist ja eine Frechheit" ... „Benehmen ist Glücksache".
Dat meen ik aver ok! Wat för en Unoort, dor bölkt doch all Lüüd dörchenanner. Nu mischt sik ok noch de Kapellmeister in. „Ruuheee...!!!!! Sonst wird das Konzert abgebrochen." „Wat fallt Se denn in", krakeelt dat nu ut de eerste Reeg, "de Koorten weern düer noog un nu warrt dat hier to Enn speelt."
So geiht dat doch nich, so kaamt wi doch nich wieder. „Leve Lüüd, nu betähmt se sik doch", versöök ik nu op de diplomaatsche Tour. „Wi köönt doch in Roh över allens snacken. Also, ik wörr mal seggen, keen wat to seggen hett, de mellt sik akkrat un töövt, bit he an de Reeg is. De Herr dor vörn, de sien Naver to linke Siet jüst op den Kopp haut, se wüllt seker wat loswarrn?" Keen Antwoort.
Piiiieeeep !!!!! De Fleutenspeler puust mit dicke Backen in sien Instrument so dull as’t geiht. Un ik höör dat genau, he hett de Fingers nich akkrat op de Löcker. Dat maakt denn jümmers so´n Quietschen. Kenn ik noch vun fröher an'n Hillig Avend, as ik „Oh du fröhliche" spelen müss. Also, wenn ik en Kunzert geven wull, denn harr ik seker noch en beten öövt. Dat segg ik em denn ok. Geiht aver leider in den ganzen Larm un dat Spektakel üm mi rüm ünner. Un nu is dat ok to Enn, de Musikers töövt nich mal op den Applaus, weg sünd se. Ja, un de Haueree in den Saal geiht nu ok so bilütten op’t Letzt. Nu aver fix an de Garderoov, dat nich wedder een mit mien Jack afsuust.

Dat wer doch mal wedder so´n richtig kulturellen Avend. Veel öfter schull een ünner Lüüd gahn un wat anners hören. Blots schaad, dat de Kapell so luut dudelt hett, ik heff gor nich allens mitkregen, wat so vertellt worrn is. Na ja, annermal gah ik na´n Sport. So´n Swemmhall is ok richtig klasse för Kultur un Kommunikatschoon.

Gunda Gey

Gunda Gey is 51 Johr olt. Boren un opwussen is se in Riesby in Schwansen. Vele Johren al speelt se plattdüütsch Theater. 2009 hett se dat "Riesby Schlietheater" grünnt. Dörch de Schrievwarksteed vun den Sleswig-Holsteenschen Heimatbund hett se ehr Schrieven jümmers wieder vöran bröcht. Se schrifft nu de Theaterstücken för ehr Veranstalten sülvst un översett Texten un Märken op Platt.