In't Kino

Nu weer he al dreemal mit sien Cabriolet an den Ingang vun dat Kino vörbiföhrt, aver jümmers weer noch keen Parkplatz free. To geern harr he batz vör’n Ingang parkt, müss nu aver doch sien Wagen an’t anner Enn vun de Straat afstellen. Verdeck dicht, vull automatisch, versteiht sik, un denn schoov he los Richtung Kino. Allerbest antrocken, dat Hemd apen, witten Pullover lässig över de Schuller, helle Büx un Sportschoh an.

Egentlich güng he nich geern in’t Kino, dor weer dat ja düüster. Hüüt müss he, schull he doch den Film-Diashow-Mix vun den Deepwaterdücker sehn, de dat ok noch sülvst live kommenteren wörr. He köff sik Cola un Popcorn, dat höör dor ja mit to, un denn rin in Saal. Geev keen faste Plätz. He söch sik een in de eersten Regen, so kunnen em de anner Lüüd all sehn. Ok de Endplatz müss dat sien. Fallt denn nich sünnerlich op, wenn man noch en lange Tiet stahn blifft. Opletzt mutt man ja noch de annern Lüüd dörlaten. Cola un Popcorn in de een Hand, mit de anner dat Smartphone ut de Büx haalt. Dat gor keen anropen harr, harr ja nüms mitkregen. Dat güng ja bi em ganz vun alleen. Mal en wichtig Gesicht optrecken, mal lachen un dorbi hen un her gahn.

Mehr un mehr Lüüd kemen in den Saal rin. Man all weern se mit jümehr egen Händi in de Gang, un denn hanteren se noch mit en Drinkbeker un Popcorn. Jüst den Momang bimmel dat Händi, wat he in de anner Büxentasch harr. Gau wull he Cola un Popcorn afstellen, as em dat ok al ut de Hand rutsch. De Buddel kunn he jüst noch fastholen, aver över den roden Teppich kuillern lütte witte Punkten, un meist de halve Cola harr he op sien Büx. He stell de Buddel af, haal mit so’n Schisslaweng, as he dat mol in en Film sehn harr, dat Händi rut un drück den Anroper eenfach weg. He keek sik üm. Blots de eersten twee Lüüd in de Reeg grienen em an, as wullen se em utlachen. Gau dat Popcorn mit den Foot bisiet schuven, de Colabuddel an den Pieler stahn laten un nu nix as rut.

He harr dor mit’mal keen Freid mehr an, dat in den Vörruum all op sien Büx keken. He wull blots noch na Huus – de Minschen, nee – de döögt würklich nix!

Günter A. Reinhardt

Born 1936 in Kiel, wo ik nu ok wedder leev. As wi 1943 utbombt un bit 1948 an de Westküst evakueert weern, heff ik dor Plattdüütsch lehrt. Later in en Dörp bi Kiel wahnt un veel Platt snackt. So is mien Platt lütt beten mischt. Anfungen op Platt to schrieven heff ik in de 80er, maak nu ok Lesen un versöök op düsse Oort dorto bitodrägen, dat uns Moderspraak nich vergeten warrt. Versteiht sik, dat ik in den Sleswig-Holsteenschen Heimatbund bün.