De eensame Minsch

Ik seh em all lang in den Ingang vun't Theater stahn. So'n beten dröömbüdelig steiht he dor, de gresig grote Keerl. Denk bi mi: „Laat em man nich vör mi sitten, kunnst wedder nix sehn bi dat Theaterstück“.

Un, wat keem dorbi rut? Ik sitt kommodig op mien Stohl, luuscher mal hier un mal dor hen, kiek mi de Lüüd nip un nau an un freu mi bannig op düsse Opföhren. Dor seh ik em wedder, he slängelt sik dörch den Gang, mit sien twee Meter kickt he dörch de Stöhl-Regen as en Eekboom. So süht he ok ut, griese, lichte Hoor, krumme Nääs, an de jümmers so'n lüerlütten Druppen hangt. He snüfft em weg. So'n beten scheef, na vörn bückt löppt he mit sien ole utbuulte Jack, un mit en Büx de meist mehr Placken hett as Stoff.

Kunn he sik nich en beten torechmaken? Is doch wat Besünneres so en Theaterbesöök. Nee ok, nu kümmt he op mi to, grient mi an un … sett sik in de Reeg vör mi. Mien Utsicht? En griese, ole Jack …

Sachten kickt he sik üm un nuschelt mi an: „Könnt se noch wat sehn?“ Dorbi sprütt he mang de Tähn as wenn dat en Waterlock weer. Oh, wat ekelhaftig.

Ik nickköpp gau un arger mi denn ok glieks. Wat sehn? Nee, mien Freud op düssen Avend is hen. Nu bimmelt dat to'n Anfang. De Vörhang geiht op - un ik, ik seh nix. De lange Lulatsch vör mi höögt sik bannig över dat Spektakel op de Bühn.

Ik heff nu een Höörspeel för mi alleen, kann ja nix sehn. De grote Minsch vör mi gniggert so luut, dat man meent, man sitt in en Footballstadion. Endlich de Paus, ran an den Utschank un wat drinken. Oh nee, dor steiht he wedder vör mi in de Reeg, grient mi an un seggt: „Wüllt se ok en Glas, dat is wat för de Seel.“ De grote Kerl kickt mi mit glöhnige Ogen an un snackt ahn Luft to halen op mi in: „Se sünd en fründliche Froensminsch, so en kommodigen Avend heff ik lang nich hatt.“

Nu bimmelt dat to den tweten Akt. Schall ik lever na Huus gahn? Dor grippt he mi ok al ünner de Arms un schüfft mi na de Stöhl hen, kickt mi an, treckt de Nääs hooch un seggt mit Spütt twüschen de Tähn: „Sett se sik man vör mi, lütt Fro, se köönt ja anners nix sehn.“ .

Un ik sinneer nu vör mi hen, villicht is de Bullerballer ja man blots en eensamen Stackel vun Minsch.

Christel Fries

Se is en Borbyer Deern; 1956 is se op de Welt kamen. Tohuus is se in Eckernföör. Dor maakt se ok as Fischersfro Stadtföhrungen op Platt. In ehr free'e Tiet schrifft se to un to geern Geschichten op Platt.