Manfred Brümmer "Slimme Wöör"

De Dokter keek em eernst an. He weer twors keen Psychiater, sä he, man na sien Menen harr he dat Tourette-Syndrom, un düsse besünner Oort dorvon, den övermächtigen Drang, wat uttosnacken, wat gegen all Ümgangsnormen verstöten dee – hässliche Wöör, unanstännige Wöör un Wöör, de beleidigen doot – weer as Koprolalie bekannt. Un dorüm künn he blots hoochnödig to en fachärztlich Konsultatschoon raden. So kreeg he denn en Poppier in de Hand drückt un kunn jüst noch verhinnern, dat he to den Dokter statts danke un tschüüs al wedder düssen Satz sä, de siet güstern Avend ümmer wedder ut em rutbrook.

He harr so as ümmer op de Couch vör den Fernseher seten, as de Satz em dat eerste Maal op de Tung keem. Un ehr he wat dorgegen doon kunn, harr he em ok al utspraken, un he sä em ümmer wedder un ümmer luder. Sülvst in’t Bett müsst he em ümmer noch vör sik hen seggen, bet he inslapen weer. Hüüt morgen weer dat noch slimmer ween un he harr wüsst: He bruukt Help. En Taxi to ropen weer jüst noch gahn, un de Fohrer schien sik nich mal to wunnern över den Fohrgast, de en dicken Schaal üm dat halve Gesicht bunnen harr, dorto noch de Hand vör den Mund drücken dee un em en Zettel mit de Adress vun den Dokter geev.

Nu stünn he wedder op de Straat. Lüüd kemen op em to, güngen an em vörbi, un wedder steeg nich blots de Hitt in em hooch, man ok düsse Wöör, düsse Satz, de mit Macht ut em rut wull. Woans keem he blots na Huus, ahn dat dat en Schandaal geev? He künn doch nich den Bus nehmen, de weer üm düsse Tiet vull mit Minschen! Dat weer nich uttodenken, wat passeren wörr, wenn he sik nich mehr trüchhollen kunn! Schock! Bölken! Raasch! Villicht wörr man em to Lief gahn, em bi vulle Fohrt rutsmieten!
Wo wiet weer dat na Huus? Veer Kilometer? Oder sogor fief? Wörr he dat to Foot överhaupt schaffen? Woveel Minschen wöör he dorbi in de Mööt kamen?
He leep los, aver bald al kreeg he keen Luft mehr, wiel he de Tähnen tosamenbeten harr. He weer bang ween, dat sien apen Mund nich mehr fasthollen kunn, wat rut wull. In de Sieden füng em dat to steken an, rode Ringen danzen vör sien Ogen, un denn keem en Gedank, ümmer wedder: Blots eenmal! Blots eenmal düssen Satz ropen, em eenmal rutlaten, denn wörr allens beter!
Wenn he eerst to Huus weer, harr he dat meist överstahn! He wüss, dat de Navers nich dor weern, dat em keeneen hören kunn. Dören un Finster kunn he ganz fast tomaken; he kunn ünner’t Bett krupen un dor den Satz ümmer wedder seggen, em ropen, em schreen, wenn dat sien müss, bet to’n Avend! Man nu bruuk he eerst mal en Twüschenlösung, anners heel he dat nich ut! Eenmal blots!
Ümmer wedder geven sien Been bi’t Lopen na, he kunn nich mehr! Un ümmer neger kroop wedder de Satz – in sien Mund, op sien Tung … Dor! De Bosteed! En ole Hall, de woll afreten warrn schall! Un keen Minsch to sehn! Dor müss he hen! Blots de Tuun ….. egal, dor müss he röver!

Sien Büx weer opreten un sien Hannen weern blödig, as he dat schafft harr; aver denn stünn he alleen in de leddige Hall, un mit all de Kraft, de em noch bleven weer, mit all de Luft, de he noch harr, bölk he los un he schree em rut, den Satz: F o o t b a l l  i s  t o ' n  K o t z e n ! ! !