Jutta Engbers "Dor is ..."

„Dor is wat malöört, dat kann nich ween, he liggt un blifft liggen, vun dat böverste Eck löppt Lehmann nu los, den rechten Foot toeerst, dat is ok sien beteren, dat hett he faken wiest, mit Links löppt dat nich bi em, dat hebbt wi al sehn, man nu stüttig kümmt he neger, op de rechte Kant hett dat Graot sehn, he fangt an, dreiht den Linken na binnen un sett de Butenkant vun sien roden Schoh mit dree witte Striepens licht inknickt so en lütt Hand wiet över Grund an, he is nu meist dor, villicht noch twee, dree Schreed, wo blievt de annern, is dat nich dat Speel vun 22, ik verstah dat nich, se kaamt nich na, dat Gröön is gröön, dat Stadion is rund un nix, wo sünd se, de Trummeln warrt luder, de Rythmus gauer, höör ik dor en Tango rut, dat is noch nienich ween, de Lüüd singt un singt, as wenn se mi tostimmen doot, nu is dat hele Rund infullen, se staht op, se klattert op jümehr rode Plastikbänk rop, se streckt de Arms in de Hööchde, nee dat weern kene La Ola Wulkenbargen, se klappt in jümehr Hannen, se drievt den Rythmus gauer un gauer, se knickt weg un staht wedder liek, streckt de Arms hooch, 50.000 Lüüd as en Masse op un daal stüttig in een Toon, wenn dat nu all Tokiekers buten ok doot, de Welt kümmt in Tüdel, is dat nich so, wenn mehr as 1 Million Lüüd to glieker Tiet op un daal hüppt, denn kümmt de Eer ut de Richt, hier binnen doot dat nu 50.000 oder villicht en poor mehr, ik kann nich mitmaken, denn klappt de Technik nich mehr, man uns Kerl mit de Kamera fangt ok al an, dat is en Wackeln in dat Huus, dat is reell, op de anner Kant vun düt Rund seh ik jüst dat böverste Telt, en Deel vun dat Dack, weiht in den Wind, hier gifft dat keen Wind, dat is de Hüpperee, dat weiht, ritt af un seilt sacht na buten, nich hier binnen op een vun de Lüüd op de anner Siet, dor fallt noch een, ok na buten, dat hele Stadion kümmt in’t Swiemen, de Regie vermellt mi jüst, dat jümehr Lastwagen vör dat Stadion na baven springen deit un ik lieser snacken schall, de Tokiekers in’t Fernsehn verstaht mi anners nich, dat Sennen klappt, ik kann wieder maken, man hier wackelt allens, de anner Siet vun dat Stadion is na buten wegfullen, nee düsse Siet achter mi ok, ik kann mi rundüm dreihen un free över dat Land, de Stadt kieken, de Hüüs wippt op un daal, de Bööm langs de Straten, de Straten kaamt rop un sackt wedder runner, ik bliev stahn un doch spring ik hooch, fall runner wedder op den Grund, warr weddder na baven smeten, de Lüüd klappt gauer, se doot dat wieder, wieder, gauer, se blievt dorbi, ok wenn wi nu all över de Stadt wiet över dat Land kieken köönt, se klappt in jümehr Hannen, se schreet luut, dat is blots noch een Toon, een eenzigen Larm, de Grund ünner mi kracht, blangen mien rechten Foot is en swart Lock, wo deep, ik seh den Grund nich, ik fall na de Siet, mit mi ok de dree-, veerdusend, de in de veer Regen op düsse Siet ünner mi stahn hebbt, un se jumpt jümmers wieder, deit dat de Welt ok buten, weer dat de Eer, is se op de Siet rullt oder ut den Dreih kamen, dat hett dat noch nienich geven, dat kann een nich glöven, he is jümmers noch een Stück weg un ok Graot hett sien Foot noch nich akraat utricht, he liggt alleen op dat Gröön, nee nu kümmt, dat glööv ik nich, ik mutt mi fasthollen, ik fall al, man dat kann nich, doch en griese Duuv mit en witt Band in de Feddern üm ehren smallen Hals is op em daalkamen, se kickt kort besiet un flüggt denn doch wedder op un se nimmt em mit, wenn dat mien letzte Blick is, doch dat is wiss so, de Ball, düsse nee’e Football mit de swarten passlichen Striepens, nee för düt Speel neiht, hangt ünner en Duuv un warrt vun ehr in den blauen Heven dragen ...”

De Schiev warrt swart, Wöör glimmt op. „Deit uns leed, dor is wat malöört.”