Hans-Hermann Briese "Football is sien Leven"

Hans-Hermann Briese Football is sien Leven Vun wat harr he as Kind dröömt? Vun Football. Much he anners ok nich so geern lesen, wat harr he in sien Schapp stahn? Footballböker. As lüttjen Jung kenn he jüm all: De Footballstars. An sien achten Geboortsdag kreeg he siene eersten Footballschoh. He is nu veeruntwintig, man siene eersten Footballschoh hangt noch jümmers an de Wand vun sien Kamer.

Sien Kamer in dat Huus vun sien Öllern hett he behollen, he hett gode Arbeit un en leev Fründin ut dat Naverdörp. Wat will he mehr? Allens kunn so schöön ween, harr he den Ölvenmeter nich verschaten.

Wo kunn em dat passeren? He un siene Mackers ut’t Dörp harrn doch dat beste Speel maakt. De Ölvenmeter jüst vör’t Enn stunn em to! Un sien Saak weer dat, den Ölvenmeter to scheten. He weer de beste Mann op den Platz, de Star vun’t Dörp. Un dat güng ja um wat! De eerste Steed in de Kreisklass. De dor seet, kunn wiederkamen in de Bezirksklass. Sien Dörp oder dat Naverdörp, dor güng dat üm.

He süht sik vör dat Toor stahn, Oog in Oog mit den Toorwart vun de annern; se beide, he un de Broder vun sien Fründin, mit eernste Gesichter. Wo he loslöppt, wo de böverste linke Eck sik in sien Kopp fastsett, wo he mit den Foot en lütten Dreih maakt, wo he Kurs nimmt, wo de Foot mit Wumms gegen den Ball haut, wo de Ball flüggt un flüggt, wo de Ball över dat Toor wegflüggt, wo he sik bet in de Knaken verjaagt, wo he anfangt to sweten, wo he denn nix mehr höört – blots na en Ewigkeit de Fleitpiep vun den Schiedsrichter. Ut dat Speel! Ut mit de eerste Steed in de Kreisklass.

Dat nüms mehr wat mit em to doon hebben will, dat sogor an de Arbeidssteed de Lüüd en Bagen um em maakt, dat kann he uthollen. He hett ja sien Öllern un he hett sien Deern, de to em staht.

Wat he nich uthollen kann: He sitt siet veer Maand op de Bank, wo de sitt, de töövt, dat se spelen dörvt.

He sitt un kickt op dat Speelfeld, weet, wat verkehrt löppt, weet, dat he dat beter kunn, töövt, dat se roopt: Kumm un speel! Man nüms, de sien Naam röppt. Football is doch sien Leven!

He fraagt den Broder vun sien Fründin, wat he woll in dat Naverdörp mitspelen dörv. „Ja, kumm un speel. Wi köönt di goot bruken!“

He löppt un löppt un schütt un schütt un knallt een Ball na den annern in dat Toor. De Kinner in dat Naverdörp kiekt nu na em hooch – he is wedder de Star! In sien egen Dörp steiht he blots noch vör Dören, de dicht sünd. Bi den Bäcker sünd de Rundstücken al utverköfft, wenn he welk hebben will. Jeedeen wiest em lever de Hack as de Tähn. Man dat is noch nich allens: Ok siene Öllern laat se lieden: In de Nacht quäält se jüm mit Telefon; Kinner smiet de Müllammers an de Straat üm, klaut Blööm ut den Vörgoorn, laat de Höhner free. Un an en griesen Sünndagmorgen flüggt en Football dör’t Finster mitten in de Köök twüschen Schören, Pütt un Pannen.

Dat mutt en Enn hebben!

Anner Sünndag bi dat Footballspeel Dörp gegen Dörp liggt de Ball wedder op de Ölvenmetersteed. De beste Mann schall scheten. De beste Mann schütt. An dat Toor vörbi!

Nu hett he heel nix! Nich mal sien Deern will noch wat vun em weten. Wo schall he hen? Football is doch sien Leven!