Hannes Frahm "Speel mit Grips"

Hannes Frahm Speel mit Grips „Kaamt gau tosamen! Karin, Bärbel, Telse, wi wüllt spelen! Du nich, Elke! Du kannst nich lopen! Du kannst nich mit uns spelen! Mit dien Rullstohl büst du nich gau noog un kannst nich achter uns ran lopen. Dat bring keen Spaaß mit di.“
„Wat fallt di denn in, Gesa, büst du hier in uns Straat de groot Baas? Leggst du fast, wokeen mit uns all spelen schall?“, fraag Rubi argerlich.
„Wi wüllt Versteken spelen, un dorbi steiht uns Elke jümmers in den Weg. Denn bringt dat för uns keen Spaaß“, röppt Gesa.
Elke staht de Tranen in de Ogen, mit hoochroden Kopp dreiht se sik mit ehren Rullstohl na ehr Öllernhuus üm un will jüst ansetten un Swung halen. Dor is ok al Rubi bi ehr un höllt den Rullstohl fast.
„Elke, bitte bliev hier. Ok du speelst mit uns tosamen. Wi warrt al sehen, wokeen hier dat Seggen hett.“
„Dat musst du jüst seggen, Rubi, du mit dien Schokoladenhuut. Du hest bi uns gor nix to seggen. Du nich!“
„Dat langt, nu warrst du schabbig. Wat hett de Klöör vun mien Huut un wonehm ik herkaam mit dat Spelen to doon? Wat wi spelen wüllt un mit keen wi spelen wüllt, bestimmst nich du alleen, Gesa, dat bestimmt all Kinner tohoop. Un ... Elke kann bi't Spelen op ehr Oort hüppen, lopen, springen un gahn, dat kümmt blots op dat Speel un op de Kinner an, de mit ehr tosamen spelen wüllt.“
Bärbel un Telse kiekt sik an. Telse plinkt suutje mit en Oog un wiest mit den Kopp na Elke. So lütt bi lütt schuuvt de beiden sik vun Gesa weg un kaamt liesen in de Neegde vun Elke to stahn. Blots Karin steiht noch blangen Gesa; man tofreden süht se nich ut.
„Un, wat schall dat för en Speel ween, dat Elke mit uns spelen kann?“, fraagt Gesa, „Dat kann ja nix Dulls ween!“
„Dat wüllt wi di wiesen Gesa. Wi dreept uns in en halve Stünn in den lütten Park blangen den Kinnergoorn. Dor köönt wi dat Speel mit Elke spelen.“
„Allens kloor. Bit denn!“
Rubi, Elke, Telse un Bärbel gaht tohoop na Elke ehr Öllernhuus.
„Wat hest du vör, Rubi?“, fraagt Elke, „ik kann doch gor nich Springen, Lopen un Hüppen? Wullt du mi vörföhren?“
„Nee, Elke, du büst doch en plietsche Deern, oder? Du kannst doch Speelsteen setten, oder tominnst seggen, wo de Speelsteen to'n Stahn kamen schall, oder?“
„Un wat för en Speel schall dat ween?“, fraagt Elke tögerig.
„In den Park is so en Placken mit griese un swarte Terrassensteen, de hest du seker al mal sehn. Acht Platten mal acht Platten groot, jümmer een hell, een düüster.“
„Ach so, du meenst dat Schachfeld, wonehm fröher de olen Mannslüüd Schach speelt hebbt. Aver, wi hebbt doch gor kene Speelsteen un ik weet ok nich, wonehm wi de herkriegen köönt!“
„Aver ik!“, seggt Rubi, „letzte Week heff ik mitholpen in den Kinnergoorn kloor Schipp to maken, un dorbi sünd wi ok över de Speelsteen fullen. All sössteihn Steen sünd bienanner, dor fehlt nich een. De haalt wi nu rut, un denn köönt wi Schach spelen.“
„Segg mal Rubi, wokeen hett di denn vertellt, dat ik Schach spelen kann? Dat weet doch nümms, blots mien Mudder un miene grote Süster, hest du mit de snackt?“
„Ja, dat is aver al en Stoot her, as du in't Krankenhuus ween büst. Ik heff dien Süster tomals fraagt, wat ik mit di spelen kunn. Aver wi sünd dor nich to kamen, wi hebbt to lang över dit un dat snackt.“
„Is doch goot, dat man gode Frünnen hett. Kiek, dor kümmt Karin al, denn warrt Gesa ok bald anrullt kamen.“
„Dor achter de Blömen is se al to sehn“, seggt Bärbel, „Ik freu mi dor al op, denn ik heff ok al lang mit mien Vadder keen Schach mehr speelt. Rubi, dat is en goden Infall vun di!“
„Denn laat uns mal kieken, wat Gesa glieks vun sik gifft, wenn se süht, dat wi mit ehr Schach spelen wüllt.“
„Na“, seggt Gesa, „wat schall dat denn hier geven? Kann Elke hier beter lopen?“
„Tööv mal af“, seggt Rubi beten basch, „kaam eerst mal mit, denn wi mööt noch de Speelsteen halen.“
„Wat för Speelsteen? Dat schall mi nu mal verlangen, wat dat hier geven schall.“
Achtern in dat lütt Goornhuus bi den Kinnergoorn slütt Rubi de Döör apen un haalt en groten Büdel mit de Speelsteen rut. Dree vun de Deerns dreegt den groten Sack na dat Speelfeld hen, maakt em op un stellt de Steen op de Feller. „
Is dat Schach?“, fraagt Gesa, „dat Speel heff ik noch nienich speelt. Dat mööt ji mi eerstmal verkloren. Un bi dat Speel kann Elke lopen, hüppen un springen?“
„Ja“, seggt Rubi, „bi dat Speel kann Elke op ehr Oort lopen, hüppen un springen.“
De söss Deerns deelt sik op, so dat dree Deerns tosamen gegen de annern dree spelen köönt. Dat Speel geiht los un Gesa süht, woans de Speelsteen vun Elke lopen, hüppen un springen köönt. Blangenbi sünd de Deerns an't Vertellen, an't Juuchen un klappt sik in de Hannen. De Spaaß is groot un mit veel Iever sünd se bi de Saak. Na de eerste Partie warrt noch de twete un toletzt noch de drüdde speelt. An't End steiht dat twee to een för Elke.
„Dat maakt ja rein Spaaß!“, freut sik Gesa, „Schach schullen wi doch faken mal spelen. Dat strengt ok den Bregen bannig an.“