Frenz Bertram "Kole Gresen"

Football? Nee! Football heff ik mien Leven lang nich speelt, nich mal mit de Kinner, as de noch lütt weern. In uns lüttje Dörp weer Handball anseggt – Feldhandball, mit ölven Spelers. Un doch gifft dat en Geschicht um Football, de so frisch is, as harr ik ehr eerst güstern beleevt.

Dat weer 1954. Mien Schoolfründ kenn blots noch Football. Al fröh in't Johr dröhn he mi de Ohren vull vun de Weltmeisterschaft in de Schweiz, vun Fritz Walter, Toni Turek, Sepp Herberger un vele annern. De düütsche Mannschaft muss aver eerst gegen Norwegen un dat Saarland bestahn, ehr se na de Schweiz dorven. As dat regelt weer, kunn he an nix anner mehr denken. Na dat „Achtelfinale“ un dat „Viertelfinale“ weer he nich mehr to holen. Sogor op den Weg na School schoot he lüttje Steen vör sik her un verkloor mi, wo de enkelten Spelers dat maakt harrn. He weer Fritz Walter un geev en „Ecke“ rin, schoot „Pieke“ as Rahn, hung över den Ball as Eckel un stell sik groot vör mi op as speel he Posipal or Liebrich.

Dat Endspill schull in't Fernsehn överdragen warrn. De Elektriker in uns lüttje Dörp harr sik extra en Apparaat köfft. De Dörpslüüd weern inlaadt. Mien Fründ un ik weern to rechter Tiet dor. So mussen wi nich in de Köök stahn un kregen en Platz in de beste Stuuv. Twee Dischen stunnen över'nanner, bavenop de Fernseher. Ik seeg de velen Stöhl in enge Regen un de totrocken Rollos. Gau weer de letzte Stohl vergeven. Wi seten dicht bi dicht. De Luden ünner uns diskereren över de Mannschaftsopstellen un weern sik enig: De Düütschen würrn en Jackvull kriegen. Blots wo hooch Ungarn dat Spill winnen würr, leet se uneens blieven. De Stillen knepen bides de Duums för „Uns Jungs“.

Langsam gung dat op Klock dree to. De Fernseher wurr anknipst. Eerst danzen swarte un witte Punken op den Bildschirm un af un an leep en smalle swarte Streek vun baven na ünnen. Bi dat Testbild höör ik en langtrocken „Ah“. Jüst so klung dat bi „Deutsches Fernsehen“ un „Eurovision“. Denn aver! Op de Schiev keem en Bild un ik höör en Mannsstimm: „Hier ist das Wankdorf-Stadion in Bern. Gerade eben sind die ungarische und die deutsche Mannschaft eingelaufen ...“ As mien Ogen sik umstellt harrn, seeg ik de Spelers in en Reeg oprangeert un höör de Nationalhymnen. Denn stött mien Schoolfründ mi an: „De Siedenwahl – Puskas hett wunnen.“

Dat Spill gung los. Bernhard Ernst, de Fernseh-Reporter vertell: „Ottmar Walter stößt an ... zu Fritz Walter ... der zurück ... auf Mai ... Mai zu...“ Man goot, uns wurrn de Namen seggt, denn to kennen weern de Spelers nich. Dat Bild weer lütt. Ok de Ball weer slecht to sehn, wurr düüsterer, je länger dat Spill duer. Mien Fründ meen: „Dat liggt an de Regen ... is ‚Fritz-Walter-Wedder‘“. Dat Spill leep noch nich lang, as dat 2:0 för Ungarn stunn. In de Stuuv wurr dat still. En poor Maal aver höör ik düütlich: „Heff ik dat nich seggt?“ Nu wurrn de Lüüd um mi krötig. „Wat is mit den Reporter, de seggt ja gor nix.“ – „Worum schall he, du kannst doch allens sehn.“ – „Aver ik will ok wat hören!“ – „Laat uns doch dat Radio bito lopen laten.“

Gau harr uns Elektriker en Radio to Hand. Dat keem op den ünnersten Disch. Ut den Fernseher höör ik en ruhige Stimm: „Kocsis gibt zu Puskas ... Puskas zu Czibor ... weiter zu ... zu Hidegkuti ... der zu Lorant ...“ In't Radio wurr Herbert Zimmermann luut: „Querpass zu Fritz Walter. Der schickt das Leder weiter zu Helmut Rahn ... Rahn stürmt mit riesigen Schritten auf Grosits zu, der im Kasten der Magyaren ...“ Weer de Welt dör'nanner? „Wat is dat?“, stött mi mien anner Naver an, „dat hebbt wi doch jüst al sehn.“ „De hinkt en ganze Tiet achteran“, klaag een, „Bild un Radio passt nich tosamen!“ De Toorn vun dat Wankdorf-Stadion keem groot in't Bild. Ik lees 2:1. Wi repen „Tor“, aver dat klung man mau. Bi den Ümbo mit dat Radio harrn wir dat Tor nich mitkregen. Dat 2:2 aver segen wi! „Tooor!“ wurr bölkt un wi slogen uns op de Kneen un op de Schullern. Un ik kreeg Buukweh.

In de twete Halftiet wurr mal de Toon vun de Fernseher, mal de vun't Radio luut dreiht. Dat Spill gung hen un her. Een vun uns sä: „Klasse Kombinationen.“ Dorbi kunn man den Ball mal wedder nich sehn. De Spelers kunn ik goot kennen: Ungarn harr düüstere, Düütschland witte Trikots an.

„Gifft Verlängerung, schallst sehn!“, sä een, as vör dat Ungarn-Tor jüst en groot Kuddelmuddel weer un de düütschen Spelers ehr Arms hoochreten. Wi keken uns an. Wat weer dor los? Weer dat „Tor”? Wo weer de Ball? Herbert Zimmermann vertell uns dat: „… der Ball kommt zu Rahn ... Rahn könnte schießen ... Rahn schießt ... Tooor! Tooor! Tor für Deutschland. 3:2 für Deutschland ...“

In't Stadion weer de Düvel los. Bi uns in de Stuuv nu ok. De Toon vun den Fernseher wurr ganz afdreiht. Zimmermann harr dat Woort – un de Experten in uns Regen. En Raatslag na den annnern höör ik: „Nicht unvörsichtig warrn!“ – „Ball hollen!“ – „Hooch över de Linie scheten!“ – „Weg mit den Ball!“ – „Dreeecksspill!“ – „Toni laat di Tiet mit't Afspill!“

Denn översloog sik de Stimm vun Zimmermann: „Aus, aus, auuus! Aus! Das Spiel ist aus! Deutschland ist Weltmeister!“ Mi leep dat kole Gresen man so den Rüch daal.

Football? Nee, Football heff ik mien Leven lang nich speelt, nich mal mit de Kinner, as se noch lütt weern. Un doch hett dit Spill an mien Levensschruuv dreiht. Ik heff dat eerste Mal so wat as Stolt föhlt.