Dörte Burgemann "Spraak verloren"

De lütt Ole geiht siet dree Maand in den Kinnergoorn. He is jüst veer Johr oolt worrn. In den Kinnergoorn hett he en sünnerlich Markenteken. „Dat ist de Jung, de nich snackt“, seggt de anner Kinner. Torüchbleven is Ole nich. He kann woll snacken, aver he will nich. Ole sien Mudder öövt sik in Gedüür. Sien Vadder kann dor gor nich mit üm.

Eerst güstern Avend in de Stuuv harr Ole sien Vadder em al wedder vör’t Brett. „Ole, dat geiht afsluuts nich, dat du in den Kinnergoorn nich snacken wullt. De Stünn KIKA kieken is för di streken un Ies för een Week ok.“

„Dat jöökt mi nich. Ik snack, wenn ik will! Mit Finn spelen kann ik ok ahn to snacken.“ Du weetst doch, mit söss kümmst du na School, üm Lesen un Schrieven to lehren, so as Stina. In de School musst du ok snacken oder du bliffst en Brootbüdel. Un dat mit de Mini-Kickers kannst du ok vergeten. Eerst warrt in den Kinnergoorn snackt. Verstahn?“

„Na School will ik gor nich hen“, bruust Ole op. He suust in siene Stuuv un ballert de Döör dicht. Ole smitt sik op’t Bett. Düchtig in de Brass huult he in’t Küssen. Keen Ies un nich na de Mini-Kickers – dat sett em to. „Müss dat al wedder ween“, blafft Ole sien Mudder. Giftig kickt se ehren Mann an. Se geiht rut üm na Ole to kieken. Ole sien Swester Stina hett achter de Döör luustert un suust nu in Slaapantog na Papa op’t Sofa.
„Papa, leest du mi noch en Gode-Nacht-Geschicht ut Hexe Lilli vör?“
„Na kloor, mien Deern.“

De Kinner sünd nu to Puuch. Ole sien Mudder is noch dull.
„Dat warrt ok nich anners, wenn du Ole utschellst un em Strafen opböörst. Bi Stina büst du ok nich so hart. Aver kloor, dien Stina, de wickelt di ok üm den lütten Finger.“
Mit Stina hett dat gor nix to doon. De is ja vernünftig. Ole danzt uns op de Nees rüm. Den Dickkopp hett he wiss vun dien Mudder.“
„Den hett he vun di. Laat Ole Tiet optodauen. Morgen hett he wedder Football in den Kinnergoorn un dor freit he sik op. Drück du em mal de Duums, dat he en Door schütt.“

Bannig jibbelig is Ole in sien nee’et Trikot vun Opa. Twee Doren will he scheten. De Kinner staht al all op den Rasen, as Ole kümmt.
„Hey Ole, dien Trikot is ja cool“, röppt Finn.
„Ja“, mehr antert Ole nich. Dat Speel warrt anfleut un dat geiht na de echten Speelregeln. Ole is vull dorbi. Finn hett Pech un warrt vun den Platz nahmen. Fief Minuten vör’t Enn rullt de Ball liek op Ole to.
„Scheet!“, bölkt Finn. „Wi wüllt winnen.“
Ole haalt ut un pedd mit al sien Knööv to. De Ball flüggt un denn klirrt dat orrig. En groot Lock is in de Schiev vun’t Speelhuus.
„So en Schiet“, rutscht dat Ole för Schreck rut un Finn rööpt: „Vull drapen, aver en Superschuss!“

De Kinnergoornersche sett sik vör Ole in de Huuk. All Kinner staht rundüm.
„Dat wull ik nich, snuckert Ole, aver de Ball is so wiet flagen.“
„De Schiev, dat is nich slimm“, begööscht se em un nimmt em an de Hand.
„De Schiev? Mutt mien Vadder de betahlen?“, fraagt Ole bang.
„Nee, dat mutt he nich, dat maakt de Kinnergoorn.“
„Hey Ole“, mellt sik Lina, „dat is ja megacool, du snackst!“
Nu tuckt Finn an Ole sien Arm: „Wullt du bi miene Mini-Kickers mitspelen?“
Ole antert en beten bedrippst: „Mmmh, will ik geern, aver" … „mien Vadder fragen“, nuschelt he vör sik hen.