Birgit Lemmermann "De Letzten warrt ..."

De Letzten warrt … Wat? Keen Speel vundaag? De hebbt speelfree? Achter mi stapelt sik Tünnen vun Wäsch, allens plätt un schier leggt, tominnst, wat de Blusen un Röck för de Arbeit angeiht. Ik heff miene Kinner bi ehr Frünnen ünnerbröcht, ik heff feudelt un reinmaakt un sowiet vörarbeidt, dat ik Klock söss al vör den Kiekkasten to sitten kamen kunn. Un dörhollen dee bit dat late Speel ok vörbi is, Verlängern un Ölvenmeter inklusiv. Dat schull ik woll dörhollen. Un den Dag dorna, na School, kemen de Kinner wedder, denn harrn se wat to eten, wieldat ik vörkaakt harr, und denn, jichtenswann an’n Namiddag, keem ik ok wedder vun de Arbeit trüch un denn füng he mientwegen wedder vun vörn an, de groot Alldag.

Dat weer de Plaan, utklookt an mienen Kökendisch. Viddelfinaal, een Speel blots wull ik sehn. Un nu dat. Ik maak mi en Buddel Wien apen un sett mi op de Bargen vun Wäsch.

Dat hele Achtelfinaal is mi an’n Mors vörbikamen, dree vun de Kinner harrn dat grote Speen un vör luter Achteranwischen un Pepermüntenteekaken bün ik to nix anners kamen. Jichtenswat Groots heff ik in mien vörig Leven utfreten, dat ik nu so afstraaft warr. „Villicht hest du en Miegeem dootpeddt“, seggt miene Fründin, „domals, in dien ool Leven.“ As ik ehr fraag, wat se mal oppassen wull, an’n Avend, dat ik na en Public Viewing henkunn, hett se „nee“ seggt, wieldat se Football nich utstahn kann un na en Meditatschoon bi de Buddhas müss. Ik heff reell allens versöcht, dat ik dat Achtelfinaal to sehn kreeg, man ik heff woll en heel Miegapatschenvolk utrott, as ik nich oppassen dee, jichtenswann, in mien vörig Leven ...

Vun dat Viddelfinaal heff ik denn man al wat mitkregen: De Franzmannslüüd hebbt verloren, heff ik an’n Morgen bi’t Schoolbrootsmeren höört. Mats un Lina kloppen sik bides üm de letzte Schiev Dinowust.

Een hett en annern beten. Oder weer dat, as de Kinner sik bi’t Spelen in de Plünnen kregen? Ik finn nich, dat en den Schiri mobben mutt in de Medien, ik seh ok nich allens. Un denn weer dat, as dat üm dat Utkegeln vun’t Achtelfinaal güng, ok al lang kolen Kaffe. Pedd di en Peerd, sühst du dat ok en beten wat.

De Silva hett in de sövente Minuut dat eerste Toor för Brasilien haalt. Dor heff ik jüst bi de Naversch anfraagt, wat se noch en Kneeverband för mi hett, un bi ehr leep de Kiekkasten un bi mi blarr Lukas, de jüst de Trepp daalfullen weer. Beide köönt nu nich spelen, de eerste hett noch en gele Koort kregen. All den annern Kraam mit Neymar kreeg ik wedder ut twete Hand to weten. De armen Costaricaners hebbt op de letzten Meter en Toorafdeckplatt vör de Snuut stellt kregen. Goot, dat ik mi dat nich mit ankieken müss, Louis van Gaal sien blöde Freet kunn ik al bi de Bayern nich utstahn. Knut, de ok en beten wat molliger is, keem bi‘t Huus ansleken, se hebbt em vun’t Feld nahmen un in’t Toor stellt; he finnt dat nich goot. Ok de Belgiers kunnen na Huus gahn. Ik heff miene Fründin rutsmeten, wieldat se nich ophören kunn, sik över Football uttolaten. Schull jichtens so en komische Fee opdükern un mi na wat fragen, denn wünsch ik mi blots, dat ik mal mit vernünftige Lüüd över Football snacken kann. Över dat Speel, nich doröver, woans de Keerls utsehn doot.

Dat Halve weer, ja, wat weer dat denn blots? „Ik will Hulk sehn, ik will Hulk sehn!“, smeet sik Emma op de Eer un peddt ehr Meerswien. Dat Meerswien fallt nu eerstmal ut un mutt liggen, un Emma blarr un reet all de Biller vun den grönen Hulk, de se mi maalt harr, vun de Wand. Wo kennt se den egens vun? In mien Huus is de Kiekkasten nich för de Lütten dor un all de Kinofilmen ut Amiland gaht so oder so an uns vörbi. Ik heff mi dat Halffinaal denn schenkt. Geiht ja egens ok üm nix. Op dat Enn kümmt dat op an, so weer dat ok, as ik alleen dor stünn, mit de Kinner un all dat. Amenn muttst du op’n Damm ween, amenn muttst du noog Kraasch överhebben, de Nerven behollen.

Dat Speel an’t Enn: Ik bün dorbi. Ik pedd an! Gegen all de Unbillen vun den olen Alldag. Ik pedd an gegen all de Bargen vun Wäsch vun de letzten tweedusend Johr un gegen natte Fööt un Snööv un Masseln un dat grote Speen. Ik pedd an gegen Fründinnen, de wat gegen Football hebbt, gegen all de dösigen Vadders, de sik nich üm jümehr Kinner scheren doot. Gegen all dat Geschirr pedd ik an, gegen Strümp mit Löcker un platte Fohrrööd, gegen Kabels, de losgaht, un gegen F1-Schalters, de sik vun alleen ümleggen doot, blots wieldat du mal en Kaffe drinkst. Dat geiht gegen Arbeitssteden, de nich op Mudders mit Kinner köönt un Chefs, de sik benehmen doot as jichtens so een vun düsse Diktators in Lateinamerika, is gor nich so lang her; un gegen Klocken, de jeden Dag en verdreihte Tiet wiest. Ik pedd an gegen kiebige Naverschen, gegen Müüs un Rötten, gegen Modden un Sülverfisch, gegen Miegapatschen al lang! Ja! Ik heff lang noog traineert. Ik bün fit. Ik bün dat wennt, dat all Ogenblick wat passeert, dat Bloot löppt un Knaken kracht, dat alltiet verlängert warrt un dat Fairplay blots in de Theorie jümmerto eenfach is. Ik bün dat wennt, dat ik stünnenlang in Sweet stah, ik kann mien System ümstellen, ok in en korte Tiet un ik bliev cool, ok wenn dat eng warrt. Ik kann wieder, mit Bulen an de Been, mit en scheve Nääs un mit Lüüd, de mi nich vörbi laten wüllt. De schüllt sik all wegwohren! Nu kümmt mien Konter un keeneen schall mi ophollen, dor ünnen op dat gröne Gröön! Düt Maal, dat kann ik ahn Kaffesatz un ahn Kickeronline sehn, düt Maal steiht fast, keeneen dörhollen deit, bit affleit warrt.