Sporen in'n Snee - Stremel 9

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Se seten noch jümmers an den Tresen. Fiedi Richters keek vör sik hen un sä keen Woort. Gustav van Bargen, den sien Fro al vör en Halfjohrstiet weglopen weer, heel sik an sien Beerglas fast. Eenzig Hans-Hermann Diekmann versöch op sien ganz egen Oort, ut de annern wat ruttolocken, wat he villicht för den lokalen Deel vun siene Zeitung bruken kunn.

„Mensch, Willi, wedder dor?“

„As du dat sühst, Hans-Hermann. Ik geev noch enen ut. Hein, laat uns noch en Lütten kriegen!“

De Kröger weer jüst dorbi, de Geboortsdagsrunn för den Gesangvereen intoschenken. In fiefuntwintig Glöös füll he mit ruhige Hand Jägermeister in, ahn dat he een Drüppen verschütt. „Hein, maak dor noch mal de Luft rut!“, wies Wischhusen mit sienen schietigen Finger op dat Snapsglas un versöch, sik mit tatterige Hannen en Zigarett antosteken. „Hier warrt nich smöökt!“ Kröger Hein geev em Bescheed, he drück keen Oog to, ok nich bi Willi Wischhusen, de grimmig ut de Wäsch kieken dä.

„Dat weer di villicht en Dag hüüt“, brumm he in sienen Boort. Diekmann spitz de Ohren. Dat weer nu mal sien Profeschoon. „Vertell, Willi, wat weer los?“

„Hoch tut euch auf, ihr Tore der Welt ...“, klüng dat vun blangenan ut de Clubstuuv, wo de Gesangvereen proov för de Wiehnachtsfier in’t Olenhuus. Al siet August weern se mit Wiehnachtsleder togang. De ole Schoolmester harr jümmers noch dat Leit. Liekers, jem fehlen Mannslüüd in Bass un Tenor. Dat Singen vun den Chor op de Wiehnachtsfier weer Traditschoon. Un de Olen maak dat ok nix ut, wenn dor mal en verkehrten Toon twüschen weer.

„Hest du wat höört vun den Unfall mit Willem Tobaben un Günter Quast?“ Wischhusen keek Diekmann mit grote Ogen an. „Jüst düsse beiden jaagt mit de Autos tosamen un liggt nu beide in’t Krankenhuus. Is doch gediegen, oder?“ De Lokalreporter wüss na kloor wat, harr sogor al en lütten Bericht schreven för sien Blatt. Man so richtig wüss he egentlich ok nix. Willi Wischhusen kunn nich en Ogenblik stillsitten, trummel mit siene Finger op den Tresen un harr meist dat smucke Adventsgesteck ümsmeten.

„Toch-ter-her Zi-on, freu-ho-ho-ho-heu-e dich ...“ Dat höör sik an as harr de Chorleiter afwunken un leet dat Leed noch mal vun vörn singen. Güng nix över de olen Wiehnachtsleder. „Hoch tut euch auf, ihr Tore der Welt“ – keen Minsch kenn dat.

„Willi, du wullt mi doch noch wat vertellen“, snack Diekmann em üm den Boort. „Nu laat di doch nich allens ut de Nees trecken!“ Willi sweeg still.

„Hoch soll er leben, hoch soll er leben, drei Mal hoch!“ De Mannslüüd an den Tresen leep meist en lütt Schuer över den breden Rüch. Denn kemen ok bald de eersten Sängers in de

Gaststuuv rin, snacken noch en Woort mit Kröger Hein, betahlen un sään Tschüüs.

Mit mal stünn se vör em mit bramsigen Kopp vun’t Singen oder vun de Warms in de Clubstuuv oder vun sien Anblik.

„Willi! Ik denk, du büst lang to Huus! Wat maakst du hier?“ Grete Wischhusen weer in de Brass. Ehr Keerl seet hier in den Kroog mit schietige Kneesteveln un sprüttenduun. „Büst du mall?“, fohr se em op den Weg na Huus an. „Wenn du de Lüüd wat in den Hals giffst, denn musst du di nich wunnern, wenn se di twüschen de Tähn hebbt! Woneem hest du di överhaupt rümdreven vunavend?“

Stremel9

Text daalladen un drucken

Stremel 9

 

Heike Fedderke

Heike Fedderke

Ik stamm ut Wischhoben (Landkreis Stood/Neddersassen). Siet 2007 wohnt wi in Heikendörp (Kieler Föör/Sleswig-Holsteen). Ik bün Autorin von söss plattdüütsche Böker (toletzt Quickborn-Verlag, Hamborg). Dreemol sünd mien Geschichten bi 'n NDR-Wettbewarb "Vertell doch mal" in 't Book rinkomen (Wachholtz-Verlag). Ik vertell mien Geschichten un Gedichten op Inloden von Plattdüütsche Verenen, bi de Landfroons, VHS, Senioren un annere Lüüd, de geern Plattdüütsch hören möögt (Quickborn-Verlag/Autorenlesungen). Af un an övernehm ik Korrekturarbeiden. Texten von Hoochdüütsch no Platt röverholen mookt mi uk Spooß. Un denn hebbt wi noch uns grote Familie in Rendsborg un Kiel. Mit dat Schrieven von plattdüütsche Texten hebb ik siet achtuntwintig Johren vele Minschen Freud moken kunnt. Un ganz, ganz veel trüchkregen.