Sporen in'n Snee - Stremel 8

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Op dat letzte Enn vun de Trepp nehm he jümmers glieks twee Stappen op mal. He dreih den Slötel mit en depen Süüfzer üm. In de Vördeel stemm he de Döör mit den Rüch in’t Slott. He föhl, wo en grote Last vun em affull, un he kneep de Ogen to. Jüst as he sik an de Döör daalrutschen laten wull, bimmel dat Telefon. He geev sik en Ruck, maak Licht an un nehm den Hörer af. Sien Stimm klung heesch, as he sik liesen mi „Ja“ mell.

„Nu man nich so mööd!“, snarr de Stimm an’t anner Enn. „Hett doch düchtig goot klappt. Na, weer dat denn nu so slimm?“

„Nie wedder laat ik mi erpressen – nie wedder!“ Janssen legg all sien Raasch in düsse Wöör.

„Holla“, versöch de Stimm dat mit en weken Slag, „aver blots du kunnst hölpen. Du kennst en Weg in de Rechtsmedizin to nachtslapen Tiet. Un den olen Ünnerstand in den Woold op den Rossbarg kennst du ok, aver Kommissarin Martini kennt em nich. Un so blifft dat ok ... versteihst du mi, Janssen?“

„Nie wedder, höörst du! Nie wedder!“, schree Janssen, baller den Hörer op un spikeleer, vun wo he de Stimm kenn.

In dat lütt Dörp bi den Kroog stunn dat Auto mit beslaan Schieven. Dat Standlicht weer ut. De Motor stunn still. Af un an lüch Gloot vun de Zigarett op, wenn de Fohrer en Toch nehm. Se seten al en ganze Tiet blang’nanner un snacken keen Woort. So fung dat immer an bi de beiden.

„Worüm hest mi herbestellt? Jüst vör den Kroog. Un dat ...?“ Wieder keem Günter Quast nich, dat Woort wurr em afsneden:

„Un dat bi düsse Küll, wullt du woll seggen.“

„Nee, nee, Baas, wiss nich!“ Günter reev hiddelig siene kolen Been. De Küll kroop hooch un höger.

„Denn is ja goot“, meen de Fohrer un leet den Motor anspringen. Eerst na en lange Tiet sä he: „Gifft Arbeit.“

Dat Auto fohr los.

An’t Huus fungen sik de eersten Strahlen vun de root-gele Morgensünn, as dat Auto vör de Poort heel. Malte wull ehr bi’t Utstiegen stütten, aver Levke drück em to Siet un sä bestimmt: „Ik kann alleen. Un ik dank di.“

Se harr em doch noch anropen. Ehr Öllern harr se nich faat kregen. Un he weer doch ehr Broder. Un nu kunn he ehr mal helpen.

„Kannst di eben op mi verlaten.“ He wull ehr an sik drücken, aver wedder heel se em op Afstand un dreih em in’t Licht. Dorbi keek se em genau in de Ogen.

„Malte“, sä se, „hest du wedder dormit anfungen! Kiek in den Spegel! Kiek di diene Ogen an! Un diene Huut! Dat verraadt allens. Du hest doch toseggt ...“

„Keen Angst, Levke, kann nix passeren. Kennst mi doch.“

„Wo hest du dat Geld her? Hangst du wedder mit Günni tosamen? – Oh, wenn ik düssen Günther Quast in de Finger krieg!“

„Nee, nee. Dat is ganz anners – düt Maal.“

„Glööv ik di nich! Dorto kenn ik di un dienen Quast veel to goot.“

Malte sloot dat Auto af, haak sik bi ehr ünner un trock ehr in’t Huus rin.

Stremel8

Text daalladen un drucken

Stremel 8

 

Frenz Bertram

Frenz Bertram

Wo ik herkam: Ik kam ut Schwabstedt an der Treene in Schleswig-Holstein un wurr mit richtige Treenewater döfft. Wo ik wahn: Mildstedt dicht bi Husum Wat ik maak: Ik bin Pensionär, schriev Plattdüütsches (Theaterstücke, Sketche, Kurzgeschichten usw.) Plattdüütsch schrieven is mien Welt - en besunnere, en wiede Welt. Denn mit mien Geschichten, de ik schriev, kam ik düchtig wat rum, beleev veel un kann mi gor nich vörstellen, ohne disse Welt leven to möden.