Sporen in'n Snee - Stremel 7

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Hanna Martini seet op de Finsterbank un keek röver na’n Horizont, woneem noch en letzten roden Striepen vun Licht to sehn weer. Dor achtern güng nich blots de Sünn ünner, man ok ehr Hapen op Warms un ehr Lengen na Utspannen in de blaue See wiet ünnen in’n Süden. Un nu müss se hier op dröge Spekulatius rümkauen. Se drööm vun weken, witten Sand, dat Geföhl vun Exotik un Aventüer, twee Weken verdammeln op’n Strandlaken un villicht sogor, naja, blangenbi en söten Lover för en poor Daag ...

Wo swoor ehr dat full, sik dat totogeven. Egens weer se doch mal wedder an de Reeg, dach se, ehr Süster harr sik al verheiradt, ehr beste Fründin ok, blots se, se weer mit ehr Profeschoon verfreet, güng mit ehr to Bett, stünn mit ehr op ...

Wo lang weer dat her, dat se Huut an Huut mit en smucken Keerl ... , süüfz se, un för en Momang sleek sik en lütt Grientje op ehre Lippen. Ehr Instand, sotoseggen, as se hier anfungen harr, vör dree Johr. En Lover, üm sik tohuus to föhlen ... man dat müss ja uteneen gahn bi düsse Deensttieden ... nachts rut, an’t Weekenenn rut, nix mit negen bet fief ... villicht weer dat doch beter en Kolleeg to freen ... Brr, nee – ehr schüddel dat – sowat as düssen Johan villicht noch? Nee, bedankt ...

Hanna lang na de Zeitung, för de se den helen Dag noch keen Tiet hatt harr. Man se weer gau dörch. Weer blots wedder de ole Striet binnen. De Politikers harrn sik al siet Weken in de Plünnen wegen dat grote Chemiewark, dat hier Geld rinstecken will ... vele Buern wullen dorför keen Land hergeven, annern wullen dormit ornlich wat verdenen... de Gemeenderaat stünn gegen den Landraat ...

Buernkraam, dach Hanna, maak sik denn för de Nacht torecht un sleep gau in. Se drööm vun dörgahn Wildswien un tweineihte Autos. Un jümmers leep allens in’n Krink.

Dat Pingeln vun sien Telefon reet Johan Janssen ut den Slaap. De Klock stünn op 23:17 – weer he doch bi’t Feernsehn induselt. De Kollegen kunnen dat nich ween. De harrn op Handy anropen ... Wokeen, verdorri... 

„Ja-Janssen.“

„Kiek in dien Mailbox!“

„Hä ... wat ... wokeen ...“

„KIEK IN DIEN MAILBOX!!“

De Anroper hung op.

Janssen seeg to, dat he fix den Computer ankreeg. Düsse Stimm ... he harr ehr al mal höört ... man woneem? En Stimm as dat Klirren vun Iestappen ... Kummandeer em eenfach so rüm.

Worüm duer dat so lang mit de Mailbox? Na endlich.

Dor stunn blots een nee‘e Mail op de List. Keen schreven Wöör. Blots en Bild as Anhang.

Hartpuckern. Wat to’n Düvel ...

För’n Sekunnstiet worr Johan swart vör Ogen. Sien Maag trock sik tosamen un he meen, em müss de Slag drapen. He kunn nich glöven, wat he dor seeg ... Dat is doch nich mööglich ... Dit Bild dröff dat doch gor nich geven ... Wokeen hett dat opnahmen? Ahn dat ik dat markt harr ... Weet sünst noch jichenseen wat dorvun af?

Rusen in sien Kopp.

De schiere Panik.

Pingeling.

Dat Telefon.

Al wedder.

Sien Blick suus hen un wedder torüch. Vun den Monitor röver na dat Telefon.

„Ha-Hallo...?“

„Na, Janssen. Wedder op de Been?“ Düsse Stimm. Iestappen ...

„Wo-wokeen is dor? Wat schall dat?“

„Ah, du hest allens op dat Bild wedder kennt. Goot.“

„WAT WULLT DU VUN MI????“

„Jümmers suutje. Schall ik dienen Chef dat Bild mal tostüern?“

Janssen sweeg för en Sekunnstiet to lang.

„Süh. Un nu segg ik di, wat du för mi to doon hest. Un du warrst di dor nipp un nau an hollen. Un wenn nich ...“

Wedder dat Rusen in Johan sien Kopp. Un düsse Stimm ... wokeen ... en Spoor ... en Versöök ...

„Malte, büst du dat?“ fraag he noch.

De Anroper hung op.

Achteran kunn Janssen sik nich mehr dorop besinnen, wo lang he dor seten un na dat Tuten in den Hörer luustert harr.

Den anner Morgen kort vör söven iel Hanna Martini jüst de Trepp na ehr Büro hooch, as ehr Chef ehr in de Mööt keem. „Goot, dat Se al dor sünd, Fro Martini. Stellt se sik dat mal vör. De Liek is weg. De dode Fro ut den Woold.“

„Woans ... wat ... weg ... ?“ Hanna weer noch wat mööd.

„Eenfach so verswunnen. Ut de Rechtsmedizin. – Un nu, Fro Martini?“

Stremel7

Text daalladen un drucken

Stremel 7

 

Bert C. Biehl

Bert C. Biehl

Boren in Hamborg, Journalist in Hamborg un ümto. Schrifft op Platt Geschichten un Leder (u.a. för Liekedeler, Speelwark un sien egen Optritte) Priesen:

2000 - 1. Preis für den besten zeitgenössischen Liedertext op Platt, verliehen von der Bevensen-Tagung (Titel: Gahn or blieven; Pseudonym: Karsten Horn; vertont vun Laway)

2001 - 1. Preis "Vertell doch mal".

2002 - 1. Preis "Vertell doch mal".

2013 - 1. Preis "Vertell doch mal". „Plattdüütsch schrieven is för mi en Stück vun mien Tohuus“.