Sporen in'n Snee - Stremel 6

Hanna Martini un Johan Janssen överleggen kort. „Söökt wi toeerst links“, sä Johan. Se versacken meist in den depen Snee. Jümehr Taschenlampen flackern över den Bodden. „Ik heff al nu Iesfööt“, schimp Hanna. – „Dat musst du doch wennt ween“, anter Johan. „In de Bargen vun’t Allgäu hebbt ji doch jümmers Snee, ok in’n Sommer.“ – „Ik wahn aver nich in de Bargen. Ji Noordlichter denkt woll glieks an de Zugspitz, wenn ji Bayern oder dat Allgäu in’n Bregen hebbt.“ Se stappen un stappen dör den Snee, man se funnen nix. „Maakt wi lever en Bagen“, meen Johan, „ehrdat wi in’n Krink loopt un uns noch in’n Woold verbiestern doot.“

Trüch an de Straat. Nu güng dat na rechts. Wedder gnarsch de Snee. Teihn Minuten weern üm. Un wohraftig – dor leeg en dode Fro. De beiden ünnersöchen ehr. Nix to maken, musendoot. Se keken in de Runn. Nix bi, keen Handtasch oder sowat. Ok ehr Büxentasch weer leddig. Över’t Telefon halen se gau de Sporensekerung ran, man dat duer nich lang, dor harrn se de Liek in en Liekenwagen hievt, un af güng dat na de grote Stadt, hen na de Gerichtsmedizin.

Annern Dag. Hanna Martini un ehr Kolleeg Johan Janssen maken sik op den Padd in de Stadt na dat Krankenhuus. Se wullen de beiden Fohrers vun den Unfall utfragen. An’t Telefon harrn se vun en Plegerin to hören kregen, ja, de een Fohrer weer al opwaakt; villicht kunn he ja wat utseggen. Willem Tobaben heet de Mann, en Buer ut’t Dörp.

„Wo geiht’t denn?“, fraag Hanna.

„Dat harr leger utgahn kunnt“, anter he. „Een Been un de Ribben braken.“

„Un nu vertellt Se mal. Woans is dat allens aflopen?“

„Ik fohr ganz suutje de Straat langs. Op mal kummt vun achtern een mit Vullspied anraast. Weet de Düvel, de weer förwiss duun oder stünn ünner Drogen. Oder he harr dat op mi afsehn. Un denn weer’t ok al passeert.“

„Hebbt Se sehn, wo veel Lüüd in dat anner Auto seten hebbt?“, wull Johan weten.

„Blots een, dücht mi. Man dat weer ja pickendüüster.“

„Gifft dat Lüüd, de Se an’t Fell wüllt?“, fraag Hanna.

Willem klei sik an’n Kopp. „Egentlich nich. Villicht Buer Quast ut dat Naverdörp. De Swienjack hett körtens mit mien Fro rümdackelt. Man de kann dat nich ween hebben, de hett gor keen Auto.“

Nee, dor weer woll nix to halen. Hanna un Johan wünschen em, he schull man gau wedder op de Been kamen, un sään em Adjüüs.

Nu keem de Fohrer vun den annern Wagen, mag ja ween un he harr dat dorop afsehn, Buer Tobaben bikant to bringen. He liggt krall un kregel in sien Puuch un smuustert de beiden Schandarms an.

„Heff blots en lütt beten wat afkregen“, grient he. „Een Arm braken, anners nix. Gestatten: Günter Quast.“

Hanna un Johan ehr Snuten sünd een eenzig Fraagteken.

„Un woso sünd Se so gau fohrt?“, will Johan weten. „Un Se weet ok nich, wokeen in dat anner Auto seten hett?“

„Heff mi mit mien Fro in de Wull hatt. Dorüm weer ik so in Raasch. Un beten wat drunken harr ik ok. Nee, keen de anner Fohrer weer, weet ik nich.“

Hanna un Johan keken sik an. Se wüssen nich, wat se dorvun hollen schullen.

„Dat weer een, den Se goot kennen doot“, seggt Hanna. „Willem Tobaben.“

„Wat? Utgerekent mien besten Fründ? Wo geiht em dat denn?“

„Em hett dat sworer drapen as Se. Un he hett vertellt, dat Se gor keen Auto hebbt.“

„Doch, heff ik. Eerst vör teihn Daag köfft.“

„Un se harrn dat würklich nich op Tobaben afsehn?“, fraagt Johan.

„Woso denn? He hett mi doch nix daan. In’t Gegendeel, wi passt tohoop as Putt un Deckel.“

Buten vör de Döör keek Hanna Johan fraagwies an. „Wat meenst du? Ik warr dat Geföhl nich los, de Keerl lüggt vun vörn bet achtern.“

Stremel6

Text daalladen un drucken

Stremel 6

 

Hans-Joachim Meyer

Ik bün 1942 in Oostpreußen geboren. 1945 keem ik na Norddüütschland. Un siet 1951 wahn ik in Hamborg. Arbeidt heff ik as Angestellten in'n Öffentlichen Deenst, tolest as Programmerer. Nu bün ik Rentner. Plattdüütsch schrieven maakt mi eenfach Spaaß. Un en tweet Standbeen heff ik in Sylter Freesch (Sölring)