Sporen in'n Snee - Stremel 5

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Levke Brodersen weer direktemang vör de Fööt vun Kommissarin Hanna Martini un Johan Janssen in Amidam fullen.

„Wat is mit de Fro, Janssen?“

„Keen Ahnung. Is woll mit letzte Kraft hier bi uns ankamen.“

„Aten un Puls sünd wat gau“, meen de Kommissarin un heel dorbi vörsichtig Levke ehr Wrist in de Hand.

„Hett sweetnatte Hoor un Schrammen in’t Gesicht.“

„Wat se vör wat weglopen is?!“, dach Jannsen luut na.

„Un as Hölp in Sicht weer, is se tohoopklappt“, nehm de Kommissarin den Gedanken wedder op.

Wieldes de beiden sik üm Levke kümmern, weern de Nootarzt un Krankenwagen mit den malöörten Britschenwagenfohrer al weg, anners harrn se sik Levke ankieken kunnt.

„Kumm, Janssen, wi sett ehr hen un versöökt, ehr wedder waak to kriegen.“

Levke leeg slapp as en natten Sack. Un so kunnen de beiden ehr blots mit Janken un Stöhnen hooch kriegen. Janssen heel ehr fast, dat se nich ümkipp un de Kommissarin klatsch ehr vörsichtig in’t Gesicht.

„Hallo, köönt Se mi hören?“, snack se Levke luut an un patsch ehr noch mal twee an de Backen.

„Ik bün Hanna Martini. Un woans heet Se?“

Ganz suutje un vörsichtig plier Levke de Kommissarin an. Se maak de Ogen aver ok glieks wedder dicht. As wull se allens dat, wat üm ehr rüm weer, gor nich sehn. An’n leefsten wull se wedder wegsacken un mit ehr allens, wat se jüst beleevt harr.

„Wo heet Se?“

Levke besinn sik nu wedder dor op, dat se sik tohoop nehmen müss. Se müss de Lüüd hier vertellen, wat los weer. Wo faken harr se dat in ehr Kriminalromane sülvst so beschreven.

„Ik bün Kriminalkommissarin, dat hier is mien Kolleeg Janssen.“

As se ehr Ogen opmaak, worr Levke de blauen Rundümlüchten vun de Polizeiautos wies, un ehr weer kloor, dat hier de richtigen Lüüd weern, wo se ehr Beleevnisse loswarrn kunn.

„Dor ... dor weer en Liek, en dode Fro“, fung se heel langsam mit ehr Geschicht an, man denn röter dat Ganze vun A bet O so ut ehr rut.

„Gediegen dat allens”, meen de Kommissarin, as Levke to Enn weer. Op ehr Bless krinkeln sik depe Falen.

„Woso gediegen?“, wull Levke weten, de middewiel ok vertellt harr, dat se ehr Geld mit dat Schrieven vun Krimis verdeen.

„Na, wi sünd doch nich ut schier Schandudel hier. Hier hett dat en böös Malöör geven. Twee Autos sünd tohoopkracht. Över de Ümstänn weet wi nich veel. Aver op den Britschenwagen is veel Bloot un en Barg Bosten sünd dor ok – woll vun en Wildswien, hett de Sporensekerung rutfunnen. Un Se löppt op en ganz normale Landstraat en Wildswien vör den Wagen. Tweemal Wildswien. Is dat Tofall? – Denn is Se en Kugel üm de Ohren flagen. Hier in den Britschenwagen hebbt wi en Gewehr funnen, mit dat hüüt schaten worrn is. Tofall oder nich? – Wenn de Kugel Se drapen harr, denn kunnen Se hier nu nich mehr stahn. Hebbt Se blots Glück hatt, oder schullen Se nich drapen warrn? – Un as Se denn utneiht sünd, hebbt Se de dode Fro funnen. Harr de villicht weniger Glück? Wat meent Se as Quasi-Kollegin dorto?“

„Ik verstah dat nich. Dat is allens as in en Alpdroom.“

„Schullen wi uns nich bilütten mal üm de Liek kümmern, över de Fro Brodersen stöltert is?“

„Se hebbt Recht, Janssen.“

De Kommissarin reep de Lüüd vun de Sporensekerung. Mit en Taschenlamp in de Hand wies Levke jüm den Weg retour in den Woold bet to de Steed, wo se de Liek funnen harr.

„Hier, akraat hier hett de Liek legen. Kiekt Se, is ja ok noch to sehn. Dor is doch de Snee ganz daaldrückt.“

„Ja, aver nu is se weg!“

„Dat seh ik ok. Man soveel is wiss: weglopen is se nich!“, meen Levke.

„Sünd Se sik dor würklich ganz seker?“

Stremel5

Text daalladen un drucken

Stremel 5

 

Hartmut Cyriacks

Hartmut Cyriacks

(* 1955 in Achim bi Bremen) is na’t Abitur to’n Studeren na Brunswiek gahn (Düütsch un Geschicht). Vun 1985 bet 1994 weer he Dramaturg an’t Ohnsorg-Theater in Hamborg. Siet denn verdeent he sien Geld tohoop mit Peter Nissen in jümehr Textmanufaktur in Hamborg-Ottensen. Se schrievt un översett för Theaters, Radio, Fernsehn un Böker. Hartmut Cyriacks is in’n Plattdüütschroot för Hamborg und Bundesraat för Nedderdüütsch (BfN). He wahnt in Hamborg op St. Pauli. (Rechte am Bild: Werner Struss)