Sporen in'n Snee - Stremel 3

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Vör den Kroog vun dat lütt Dörp stunnen de olen Kastangenappeln still. De eerste Snee bleev liggen un lütte, witte Hümpels recken sik vun de Eer hooch un an de Bork vun de Bööm langs. Willi Wischhusen stött sik kort an den linken Boom af, schüddel sienen besten Fründ un versöch, mit klamme Hannen den Peerstall dicht to kriegen. He müss hosten, keek op de Klock un maak sik op den Padd. Bi Buer Meyer sien Swienstall bleev he stahn, keek wedder op de Klock un dreih suutje wedder üm na den Kroog. To en ornliche Drievjagd höört nu mal en rejellen Sluck dorto, un Lüüd, de dat to hild hebbt, kunn jüst so gau de Slag drapen, dat weet jeedeen. Willi leet vör de Döör noch en ornlichen Wind los, un denn weer he ok al wedder binnen.

Koppöver güng dat in den Graven daal, Levke sack deep in den nattkolen Modder in, versöch, dat bevern Hart mit Lufthalen wedder in en Takt to kriegen. Se mark, dat jichenswat mit Nack un Schuller nich op Steed weer. „Wat maak ik hier egens“, höör se en Stimm in’t Schummern. Dat wull al düüster warrn, ehr Aten bleev stahn as en blaue Wulk, dat Rusen vun ehr Blood weer överall, in ehr Ohren, in de Wulk un in den Graven. „Wat maak ik hier“, dach se un dreih sik jüst eben noch op de Siet, dor dreih sik ehr Maag üm.

 

„Wat maak ik hier egens“, Hanna Martini hau op dat Stüer vun ehren Wagen. Se harr dacht, tominnst in’t Auto kunn se in Roh över düssen Unfall nadenken un verstahn wat dat to bedüden harr.

„So wat gifft dat doch gor nich! Hest du al mal höört, dat een in en Britschenwagen över de Dörper karjoolt un Werwülv mit ole Scheetiesen üm de Eck bringen deit? Mann, nee!“ Se klabauter rut ut dat Auto un pedd gegen de nächste Stratenlanteern. De flacker kort un güng denn ut.

Johan Jannsen dreih dat Finster op sien Siet daal. „Nee“, see he. „Ok, wenn ik en Noordlicht bün, heet dat nich, dat Bregen nich in mienen Kopp tohuus is.“

Hanna Martini klapp dat Kinn daal. Wat harr em denn anflagen? Soveel harr Janssen nienich op eenmal vun sik geven.

„Bostig Hoor in de Klöör, dat kann blots Swartkittel heten.“ Janssen dreih dat Finster en Viddel hooch un denn wedder daal. Hanna Martini haal deep Luft.

„Un woso nich glieks …?“

„Hett mi keeneen na mien Menen fraagt.“ Johan Janssen tucks mit de Schullern.

De Kommissarin süüfz. „Mannslüüd … Goot, denn warrt wi uns dat noch mal ut de Neegde ankieken. Kumm, Johan.“

Levke greep sik en Handvull Snee un köhl ehr Gesicht. „Denk na, Deern“, höör se ehr Mudder seggen, „du hest en Bregen kregen, dat du nadenken kannst.“

Ok goot. Jichenswat weer in’n Moors, dat müss en Dokter ankieken. Dat Auto weer in’n Dutt, dat müss de Autoschruver ünnersöken. En Swartkittel weer ehr vör den Köhler jumpt, man de weer schienbor ok al half Muus un Gruus, ehrdat Blick un Bosten tohoop knallen deen. Un dat jichenseen Murkser över de Landstraten löppt un Froonslüüd afscheten will, de he vördem en wille Söög vör den Köhler smitt, dat kümmt so faken vör, as ik in’t Lotto winnen do.

 

Text daalladen un drucken

Stremel 3

Birgit Lemmermann

Ik koom ut Klethen, dat is Ahlerstedt-Klethen in den Landkreis Stade, wohnen do ik in Ünnerst/ Unterstedt bi Rodenborg an de Wümm. Ik wark as Schoolmestersche för Kunst, Sport , Werken an dat Ratsgymnasium in Rodenborg, uterdem as Schreiversche, Illustratorsche, Verleggersche, un as free Huusfro.

Schrieven is een Aart, mit dat Leven torecht to komen, un en Mööglichkeet, düchtig rümtospinnen.