Sporen in'n Snee - Stremel 20

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Hanna Martini klopp op dat Barometer un keek ut dat Finster na buten. Dat Thermometer wies söven Graad an. De Nevel weer gries, de Sneemann harr de Nees un sien Arms verloren, op de Straat sprütten Autos den Sneematsch an de Siet. Eenfach afhauen, dach se: in de Warms, dorhen wo de Sünn ünner de Palmen den Kopp free maken dee un de sure Alldag eben vör Wiehnachten in Noorddüütschland bleev. De Kaffe weer koolt worrn. Hanna Martini keek na de Klock. „So, Janssen, wi faat noch mal tohoop. De junge Fro ut Bulgarien hebbt se de Luft nahmen. Worüm? Wieldat se nich goot anschaffen dee, oder wegen de Placken op ehr Huut? Müssen Se de Liek ut de Rechtsmedizin halen, blots dormit se nich obduzeert worr un rutkeem, dat de Creme de Huut angrippt? Malte Brodersen hett seggt, dat he ehr blots hölpen wull.“ – „Ja, dat hett he seggt“, keem dat vun Janssen, meist ahn Toon. „Dat is doch groten Quatsch.“ De Kommissarin speel mit en Kugelschriever. „Brodersen is nich blots scharp op düssen witten Stoff, de em so vagelig maakt, nee, he is ok Manager bi düssen Chemie-Kunzern, de hier wiederboen un düsse Creme verköpen will.“

„Sien Alibi steiht aver. He weer den ganzen Namiddag bi sien Mudder.“ Johan Janssen sien Stimm weer jümmers noch ahn Toon. „Wi laat Brodersen liekers achter Trallen, un Quast ok“, sä de Kommissarin un keek op de grote Tafel, wo se allens optekent harr. Johan Janssen seet an sien Schrievdisch un verkroop sik meist twüschen twee Aktenordners.

„Wokeen hett wat gegen de Chemiefirma? Tobaben? De will nix vun de Firma weten. Dorüm hett Quast em ümneiht, oder? … Wat is, Janssen?“, fraag Hanna Martini suer, „wüllt Se villicht ok mal instiegen, dat wi wiederkamen doot, oder hebbt Se noch en Liek versteken?“ – „Aver Fro Kommissarin“, Janssen sprung op, as wenn se em mit de Nadel piekt harr. „Dat is …“, sett he noch achteran un brook af, as he Hanna Martini in de Ogen kieken dee. „Ik glööv, Se hebbt Grund noog, dat wi dat hier gau op de Reeg kriegt. Ik kiek mi noch mal düt Lock an, wo se de Deerten mit düsse Creme behannelt hebbt.“

„Un ik?“ Johan Janssen keek ehr an. „Se sünd eerst mal rut ut de Saak. Malte Brodersen hett Se för sik insett un ik gah dorvun ut, dat ok anner Lüüd vun dat Foto weet.“ Janssen wull gegenhollen, aver de Kommissarin leet em nich to Woort kamen. „Finnt se rut, wat Tobaben dat ween is, de uns anropen hett. Ik will em op den Rüchweg noch mal so´n beten op de Fööt pedden. Anners maakt Se nix ahn mi. Bet op … ja, dat weer schöön, wenn wi ok mal wedder richtig hitten Kaffe harrn. Tschüüs.“ Hanna Martini güng rut un Johan Janssen keek ehr as anwussen na.

„Nee, Mudder, ik roop nich wegen Wiehnachten an.“ Levke Brodersen arger sik, dat se jüst nu bi ehr Mudder nafragen müss. „Nee, ik kaam Hilligavend nich to’n Eten. Se hebbt Malte …“ Levke höör dat Lamenteren in de Stimm vun ehr Mudder. „He is en Swienjack, un dat weetst du nipp un nau“, sä se scharp. „Düt Düvelstüüch hett em koolt maakt as Ies.“ Op de anner Siet vun de Leitung wull ehr Mudder gegenan snacken. Levke güng dor nich op in. „Nee, he is so, as he is. Un dat hebbt welk för jümehren Vördeel bruukt, de jüst dat weten doot.“ – Wokeen? Ja, ja, se wull doröver nadenken, bet de Bregen kaken dee. Un dat för ehren Broder.

Stremel1

Text daalladen un drucken

Stremel 20

 

Hans-Hinrich Kahrs

Hans-Hinrich Kahrs

Ik wahn noch in dat Huus, wo ik born bün, heff jümmer noch veel Freid as Schoolmester un meisttiets ok an dat plattdüütsche Schrieven.