Sporen in'n Snee - Stremel 19

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

„Moin!“ Düt korte knappe Gröten ut den Noorden weer Hanna Martini jümmers noch en beten frömd. Man se wüss, wenn se wat ut düsse Lüüd rutkriegen wull, denn dröff se nich mit „Guten Abend!“ kamen.

„So, de Herren, Sluss mit Supen. Herr Quast, Se kaamt mit uns op’t Reveer. Se sünd fastnahmen! Ik seggt blots Betäubungsmittelgesetz … Kaamt Se so mit, oder mööt wi …?“ Johan wies de Handschellen hooch.

„Wat? Woso? Ik heff nix daan!“

„Dat warrt sik wiesen, Herr Quast!“

Buten snee dat – de Dannenboom vör den Kroog harr al en witt Kleed an. Smuck, denk Hanna. Man Wiehnachten weer jüst in düssen Momang wiet weg. Snee nich – Snee is witt un fien ... de lütt Plastikbüdel, mal sehn, wat de ool Quast dorto seggen warrt.

Op den Weg na’t Reveer leeg dat „Huus vun de lustigen Wiever“. Lichterkeden överall in gollen un root, jüst passlich för düt Huus. Wat de Froons dor binnen woll na Wiehnachten tomoden weer? Hanna harr Twiefel.

„Na, Herr Quast, woveel vun düsse lütten Büdels mit Snee hebbt Se noch to verschüern?“ Johan heel em den Plastikbüdel ünner de Nees.

Quast worr bleek un anter mit bevern Stimm. „Ik heff gor nix, ik bün unschüllig! Malte Brodersen ...“

„Wat is mit Malte?“ Hanna Martini tipp wat in ehr Smartphone.

„Malte hett dat witte Tüüch ansleept, wedder un wedder. Ik müss dat lagern un af un an keem een un geev mi en Dutten Geld in de Hand – he kreeg denn en lütten Büdel vun mi. Dorto müss ik hen na den Ünnerstand bi den Rossbarg. Malte hett jümmers seggt, dat weer Pulver för Salv. Vun Snee heff ik nix vun af wüsst. Dat Geld hett Malte denn afhaalt, dat heet, en beten wat heff ik ok afkregen.“

„Un vun dat beten Geld hebbt Se sik denn en Auto köfft! Un as Buer Tobaben mal tofällig överto keem bi so en Snee-Aktschoon, hebbt Se versöcht, em an de Kant to bringen.“

„Nee, nee, so weer dat nich!“

De Döör floog op – en jungen Beamten bröch en afreten schietigen Keerl rin – Malte Brodersen.

Levke Brodersen güng över den Karkhoff. Dor, dat Lock – „Wokeen hier woll to Graff schall?“, sinneer se. Weer de Liek denn al freegeven? Ehr worr koolt un swoor üm’t Hart. Wiehnachten stünn vör de Döör – un denn all so’n grulige Geschichten. In de Kark weer dat hell – en warm Licht schien dörch de hogen Finster. Fröher harrn se un ehr Schoolfrünnen in de Adventstiet de Krüff opboot, dat för den Hilligen Avend allens praat weer. Schull dat vundaag noch so ween? Se höör Kinnerstimmen, güng rin in de Kark un worr dat wies: ja, wohrhaftig noch datsülvige! Jungs un Deerns snacken dörchenanner, stellen Maria un Josef hen, de Harders, de Schaap. „Wo is dat Jesuskind?“, reep een vun de Jungs. „Dat kümmt doch eerst an’n Hilligen Avend in de Krüff, hest du dat vergeten?“, anter en Deern. „Ach, kiek, wo smuck Maria is!“

„Wi öövt noch mal!“ En depe Stimm bröch de Kinner to Roh. De ool Paster, he weer jümmers noch dor. Levke kunn dat nich faten. Se seet still in de Bank un höör de Kinner singen: „Vun’n Himmel hooch …“  Later güng se still torüch, düsse Ogenblick in de Kark harr ehr Roh geven. Villicht weer an’n Wiehnachtsavend de Welt wedder in’t Loot – villicht kunn se mit Malte … en Dannenboom opstellen un buten op de Terrass en Sneemann boen, so as fröher in ehr Kinnertiet.

„Malte Brodersen, woans kaamt Se an düssen Snee? Uns Ünnersöken hett wiest, dat is verdüvelt reinen Kraam.“

Malte sweeg, de Ogen düüster, den Mund toknepen, de Hannen as Füüst op den Disch. De Sweet leep em in den Kragen.

„Nu segg doch wat, Malte!“ Günter Quast blarr meist. „In wat för en Schiet hest du mi rintrocken? Un de annern ok. Blots wegen dat Geld. Un dat Wildswien hett dat ok nich överleevt.“

„Dat Wildswien? Wat schall dat heten?“, fohr Johan dortwüschen.

„Ach, de ool Swartkittel – de hett blots en beten Chemie to freten kregen!“ Malte spee de Wöör man so ut.

„Ja, un dorna schull ik em dootscheten un wegbringen, eten kunnst dat Deert ja nich mehr. Ik wull dat tominnst nich.“

Hanna Martini trock de Nees kruus. Chemie, wat för Chemie? De Buernkraam ut de Zeitung full ehr wedder in. Meist harr se dat vergeten. Nee, dat weer keen Buernkraam, dat weer Swienkraam un nix anners. Later – eerst mal weer de Snee an de Reeg.

De Sneemann weer groot un stevig, mit en rode Wuddel as Nees un Arms ut Dannentelgen. Blots Köhlen geev dat nich mehr, wokeen harr vundaag noch sowat in’n Keller? Liekers harr he en Mund kregen, de Sneemann, en Mund ut rindrückt düüster Hoor, Wildswienhoor. Un de Knööp an sien witten Kittel? Segen ut as Tähn, ja richtig, Wildswientähn. Wo grulig!

Stremel19

Text daalladen un drucken

Stremel 19

 

Marianne Ehlers

Marianne Ehlers

Ik kaam vun de sleswig-holsteensche Westküst, wahn nu an de Oostküst (Bordesholm), bün Referentin för Nedderdüütsch bi den sleswig-holsteenschen Heimatbund, un ok Autorin. Schrieven is för mi Malen mit Wöör.