Sporen in'n Snee - Stremel 18

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

„Kiekt Se mal, Janssen!“ Mit spitze Finger in ehr leddern Handschen harr Hanna Martini wat ut den witten Snee opkleit un heel dat nu in de Luft. En lütt Plastikbüdel swung hen un her in den ieskolen Wind. „Wat, denkt Se, is dor binnen?“, fraag de Kommissarin ehren Assistenten. „Kokain“, sä Janssen liesen. Em weer kodderig tomoot, dat kunn Hanna sehn. „So, also ik seh blots witt Pulver – man, Se kennt sik dor woll beter ut.“ – „Wo … woso?“, stamer he. Suutje schoov Hanna Martini den Büdel in de Jackentasch. „So, Janssen, un nu haalt Se mi dat Foto!“ – „Wat för en Foto?“ – „Janssen, wo hebbt Se dat körtens so schöön seggt? ‚Ok wenn ik en Noordlicht bün, heet dat nich, dat ik keen Bregen in’n Kopp heff?’ oder so in de Oort? Nu vertell ik Se mal wat: Ok, wenn ik ut de Bargen kaam, heet dat noch lang nich, dat ik nich mitkrieg, wenn annern mit wat achter’n Barg hollen wüllt. Un nu dat Foto her, aver fix!“

Tja. Johan Janssen maak sik op den Padd na den Ünnerstand, wo de dode Deern seet – so stumm un stief as ut Steen. Dat Foto. „Un kaamt Se mi nich op de Idee, dat optofreten oder so’n Tüünkraam!“ Düvel ok, worüm weer em dat nich in den Sinn kamen? He harr de Fro ut’t Allgäu ünnerschätzt. Man op de anner Siet weer he froh. He harr nich mehr lang dörhollen. He weer an’t Enn. „Soll Rettung kommen, dann kommt sie nur so.“ John Maynard, de harr sien Leven geven för de annern op dat Schipp in Amerika. Un he, Johan Janssen? He harr dat nich mal schafft en junge Fro to redden. Deniza. De wunnerbore Deniza, de so veel Kraasch hatt harr. He kunn de Tranen meist nich trüchhollen. „Na, na, Janssen“, sä Hanna. „So leeg warrt dat woll nich ween. Wiest Se mi dat Foto.“ Se bekeek sik dat Bild. „Janssen, Janssen, dat harr ik nich vun Se dacht – Se in so en Etablissement? Naja, mit Deerns is dat hier op’t Land ok nich so licht, wat?“ Janssen kreeg mit, dat rode Farv em vun den Nack över de Ohren bet na de Steern trecken dee. He sweet düchtig. „Man ...“ De Kommissarin heel sik dat Foto dicht vör de Ogen. „Woans sünd Se blots op de Idee kamen, sik bi so wat ...“ – Se keek noch mal – „... bi s o  w a t knipsen to laten?!“

„Dat heff ik nich mitkregen!“

„Nee“, Hanna Martini kunn nich anners, se müss grienen, „dat glööv ik woll. Janssen?“

„Fro Martini?“

„Nu vertellt Se mi mal, wat dorachter stecken deit un wokeen Se dorto bröcht hett, de Liek to klauen. De mutt ja hier ween hebben – Se sülvst hebbt de Deern dat Foto ja wiss nich in de Hand drückt.“

He harr ehr nich blots ünnerschätzt – he harr ehr gewaltig ünnerschätzt!

 

In den Dörpskroog seten de olen Suupnesen wedder tohoop – Fiedi Richters, Gustav van Bargen, Willi Wischhusen – un Günther Quast.

„Soveel steiht fast“, sä Willi twüschen twee Sluck Beer. „Nu mutt eerstmal Sluss ween mit den Kraam.“ De annern nickköppen. Blots Quast nich. „Quatsch!“, sä he grantig. „Nu sünd wi meist sowiet! Noch een-, tweemal – denn kriegt wi all uns Geld!“

„Na, du hest dien Andeel doch al hatt, oder wat is dat mit den groten Wagen, den du mit mal op den Hoff harrst?“

„Dat is en Deenstwagen, nix anners!“, sä Quast.

„Na“, keem dat vun Willi, de nu to sien Beer noch en Kööm intus harr – un en snaaksche Utspraak harr he middelwiel ok. „Swwwienstrasporters harr ik mi jümma aaanners vörstellt. Oder gifft dat för Swwwartkittels besünnere Tra-trasportvörschriften?“ He gnicker in sik rin.

„Hool dien Snuut!“ Quast weer in de Brass. „Wenn hier noch jichenseen so en Tüünkraam sabbelt ...“

Wieder keem he nich. De Döör vun den Kroog güng op un mit lütt witt Atenwulken vun de Köhl buten stünnen twee Minschen binnen un keken in de Runn. Wischhusen weer de eerste, de wedder snacken kunn. Also, so goot as he dat noch kunn. „Frooo Matini! Un kiek ... kiek an, Johan Janssen. Moin! W-w-wo geiht?“

Stremel18

Text daalladen un drucken

Stremel 18

 

Ilka Brüggemann

Ilka Brüggemann

Ick bün gebürtig ut Amelinghusen bi Lümborg (Amelinghausen bei Lüneburg) (1968), wohn aver all lang in Hannober. Redakteurin bi NDR 1 Niedersachsen ok för Platt, Moderatorin vun de Plattdüütschsendungen (to`n Bispeel "Düt un dat op Platt"), Schrieverin bi "Hör mal `n beten to" un vun annere Geschichten. Schrieven is för mi: Allens, wat mi in`n Alldag ünnerkummt, mit Humor so`n beten op de Spitz to drieven un dorbi Spaß to hebben un annere Lüüd Spaß to maken. Ick bruk dat, mit Spraak to hanteern. Un ick kann ja nich in en Tour schnacken, dat holt ja keen annern ut...