Sporen in'n Snee - Stremel 17

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Hanna Martini harr sik jüst en Tass Kaffe haalt, as ehr Telefon pingeln dee. „Höört Se goot to, ik segg dat nich tweemal“. Se wunk Johan Janssen ran un drück op ,Luutspreker’. „In den Ünnerstand op den Rossbarg warrt Se wat finnen, dat Se verloren hebbt.“ Hanna haal Luft ... Opleggt.

Se wüss foorts, wat to doon weer. „Los, dor mööt wi hen. Se kennt doch seker den Weg.“ Janssen worr benaut tomoot. „So akraat nich, mutt ik mi eerst op de Koort ankieken.“ Hanna keek em an: „Ik dach, Se weern vun hier“. Dat seet. „Ja, geiht los.“ Tiet, he müss Tiet winnen, Tiet to’n Nadenken. Kloor, he harr de Stimm kennt, de Stimm, de he nich hören wull, de em den Hals afsnöör. Düsse vermaledeite Stimm. He reep op sien Computer google-maps op. Veel to gau weer de Routenplaner startkloor. Anners duert jüst düsse Siet faken so lang, dat he den Rekner en poor Maal an’n leefsten ut’t Finster smeten harr. He geev ,Rosbarg’ in. Glieks keem de Antwoort. „Meinten Sie Rossbarg?“ Nee! – Doch, he meen Rossbarg. Avers do mal so, as wenn du wat söken deist, wat du al lang kennst un doch lever nich finnen wullt. Un Johan Janssen weer en slechten Schauspeler. „Na, hebbt Se’t?“

Dree Minuten later seten se al in’t Auto. Dat Navi wies jüm den Weg. 8,5 Kilometer, Fohrtiet 10 Minuten. Worüm full em jüst in düssen Momang dat dösige Gedicht ut sien Schooltiet in: ,Und noch zehn Minuten bis Buffalo’. Hanna geev Gas. „Nach zweihundert Metern biegen Sie links ab.“ Nu güng dat in’t Feld un op den Woold to. De Weg weer hartfroren un rumpelig.

„Is Se nich goot, Janssen?“ Wat för en Fraag. Em flimmer dat vör de Ogen. „Nee, allens in de Reeg, mi is blots en beten flau vun düssen Feldweg.“ Dat Navi wies noch 250 Meter an. Un denn: „Sie haben Ihr Ziel erreicht.“ Op den Anbarg, dor weer de Ünnerstand. En halfapen Kaat mit en Bank. 

Nix to sehn wiet un breet. Hanna Martini steeg ut un trock ehren Revolver ut den Holster. Se nickköpp Janssen to. He schull vun rechts, se wull vun links rangahn. Hanna keem toeerst baven an. Se knips ehr Taschenlamp an un lüch in dat Halfdüüster. Nu keem ok Janssen dorto.

De Lichtstrahl full op dat Gesicht vun en Fro, de dor gegen de Bank op den Grund seet. „Dat is ja ...“ Hanna versloog dat meist de Spraak. „Dat is ja uns Liek ut de Gerichtsmedizin! Janssen, roopt Se de Spusi an. Ik kiek mi hier en beten üm.“ Janssen trock sien Handy ut de Tasch. He höör, wo sien Chefin vun den Ünnerstand weggüng. Jüst in den Momang seeg he, dat de Fro wat in de Hand holen dee. En Foto, half dörreten. En Foto, dat he op best kennen dee.

„Moin, Janssen hier. Wi hebbt en Liek. Op den Rossbarg, in den olen Ünnerstand.“

He keek na buten. As dat lett, harr Hanna wat funnen.

„Janssen!“  

He keek op de Liek. Un wedder full em dat Gedicht in: ‚Soll Rettung kommen, dann kommt sie nur so’. „Ja, ik kaam!“

Stremel17

Text daalladen un drucken

Stremel 17

 

Gerd Spiekermann

Gerd Spiekermann

To Welt komen in Ovelgunn (Ovelgönne / Wesermarsch), nu wohn ick in Hamborg. Ick bün Platt-Redakteur bi NDR 90,3 in Hamborg. Mit mien plattdüütschen Geschichten verdeen ick mien Geld. (Rechte am Bild: W. Gaedigk)