Sporen in'n Snee - Stremel 15

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Johan Janssen seet an sien Schrievdisch, den Kopp in de Hannen stütt. Dat pucker jümmers noch in sien Kopp. Keen Wunner, na meist een Buddel Wodka güstern.

Sien Deenst hüüt wull un wull keen Enn nehmen. Nix wull he nu lever as blots noch na Huus. He müss över so vele Saken nadenken, aver Hanna Martini leet em keen Roh. Jümmers wedder keem se mit Fragen un Överleggen to em, wenn se meen, wedder wat Nee’es bi den Unfall twüschen Willem Tobaben un Günter Quast to sehn.

Goot so, dach Janssen, mag ween, dat dat en beten vun mien Problem aflenkt. He weer seker, dor harr em keen Minsch sehn, bi sien Besöök in de Gerichtsmedizin. Un wenn? Weer ok keen Problem, as Kriminaler kunn he sik doch woll en Liek ankieken, vun de een noch nich recht wüss, wat dat överhaupt de junge Fro ut Bulgarien weer.

He weer in dat Huus mit de rode Lanteern ween, harr sik aver fix wedder verdrückt. Snackt harr he mit kene vun de jungen Froons. De meisten kunnen al so keen Düütsch. Schull sik doch Hanna Martini üm de kümmern – vun Fro to Fro, sotoseggen. Nu wull he blots noch na Huus.

„Tööv, Janssen“, reep Martini, as he meist al ut de Döör weer.

„Kennt se egenlich de junge Fro, de uns vör de Fööt fullen is? Ik meen de mit den Swartkittel-Unfall? Mi dücht, Se hebbt sik so ankeken, as wenn Se sik kennt.“

„Ik heff de junge Fro mien Leevdag noch nich sehn“, anter Johan. „Woans kaamt Se denn op düsse Idee?“

Sien Stimm bever en beten un he hoff, dat Hanna Martini mit ehren scharpen Verstand dat nich hören dä.

„Ik meen ja ok man blots“, se keek em scheef vun de Siet an. „Na, denn bet morgen, schönen Fieravend.“

As Johan Janssen de Döör achter sik tomaakt harr, leet he eerstmal scharp de Luft af.

Tohuus sett he sik foorts an sien Computer un maak de Mail vun güstern noch mal op. As he dat Foto ankeek, wurr em kort swart vör Ogen. Woans kunn dat angahn? Se weern doch so vörsichtig ween. Allens weer bi Nacht un Nevel aflopen. Kene Minschenseel to sehn. Un liekers!

To glieker Tiet seet Levke Brodersen jümmers noch in ehr Köök, vör sik en Glas hitte Melk mit Honning. So seet se faken dor, wenn se mit en nee’en Roman nich so recht in de Gang keem. Man düt mal weer dat en beten anners. Nu weer se sülvst midden binnen in en Kriminalfall. Un so as dat utseeg, harr ehr Broder Malte wat dormit to doon. Se harr em ansehn, dat he wedder Drogen nehm – blots, woans weer he an dat Geld dorför kamen? Kontakten harr he noog, dat wüss se.

Stremel15

Text daalladen un drucken

Stremel 15

 

Johanna Kastendieck

Johanna Kastendieck

Boren bün ik in Oostfreesland, leev nu aver al siet över 40 Johren in Schleswig-Holsteen (Uetersen). Opwussen bün ik mit Plattdüütsch „op de Straat“ as dat so schöön heet. 21 Johren heff ik mit de „Liekedeler“ plattdüütsche Musik maakt un för de Grupp ok en heel Barg Texte schreven. So bün ik denn över de Ledertexte to'n Schrieven vun Lyrik un Geschichten kamen. Nu arbeit ik al siet en poor Johren nich mehr, bün sotoseggen Huusfru. Plattdüütsch Schrieven bedüüt för mi, mi wedder op mien Wuddeln un mien Kultur to besinnen.