Sporen in'n Snee - Stremel 14

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Jüst as he rinkeem, pingel dat Telefon un Hanna Martini mell sik: „Kommissariat twee“, un denn luuster se, sä „hm“ un „aha“ un schreev sik so allerhand op. „Allerbesten Dank. Se hebbt mi fix wiederholpen.“ Bevör Johan wat seggen kunn, strahl Hanna Martini em al an: „Dat weer de Kolleeg vun de Sporensekerung. Nu geiht dat endlich wieder. De Dode is en Achtteihnjöhrige ut Bulgarien. Se weer woll bang, ehr kunn wat passeren: Se harr in den Soom vun en Büxenbeen ehren Naam un ehr Huusadress inneiht. Dor köönt wi nu wiedermaken. Johan, gaht Se fix de Adress achteran. Wannehr is se ut’t Huus gahn? Keen kenn ehr? Unsowieder, unsowieder – Se kennt dat ja. De Luft is ehr afdrückt worrn.“

Johan kunn blots noch dat Muul dichtklappen, dor hau Hanna Martini ok al en nee’e Nummer in den Kasten rin.

„Kommissarin Martini“ mell se sik un na en Momang: „Jaja, moin ok, Kolleeg Meierdirks, vundaag heff ik keen Tiet, lang över dat Leven to sinneren. Ik heff siet güstern ene Dode. Hett in’t Holt nich wiet vun’t Dörp legen. Hals tosnöört. En Achtteihnjöhrige.“

Se höör en Momang to.

„Jaja, geiht nargens leger to as op de Welt. Dor hebbt Se wiss Recht. De Steed, an de de Dode in’t Holt legen hett, de is jüstemang twüschen uns Dörp un Se Ehr Stadt. Un wat liggt an’t Enn vun dat Holt? Genau: ‚De lustigen Wiever‘ – dat Huus mit de rode Lanteern in’t Finster. Nu will ik vun Se weten, wat dat dor in de letzte Tiet Schandalen oder Maleschen geven hett. Warrt villicht sogor en junge Deern vermisst? Unsowieder, unsowieder – Se kennt dat ja.“

Johan kroop de Hitt den Hals rop un Sweet brook em ut. He föhl sik as en Bull, den se an’n Ring in de Nees dör de Arena, nee, dör dat Polizeikuntor treckt. Wenn he nich op all de Fragen wat seggen kunn? Un wenn dat rutkümmt? Keen worr em siene Geschicht denn noch glöven? Un keen is dat, de em dat Bild schickt hett? Johan worr dat allens toveel un he sleek sik ut’t Büro rut.

As Levke sik wedder oprappelt harr, güng se eerstmal in de Köök un haal sik wat to drinken. Se grien nu so’n beten in sik rin. Is dat nich en Bild in so vele Kriminalromane? Dat dor welk midden in de Nacht in de Köök sitt? Un wat maakt de denn? De fallt wat in, dat den Fall na vörn bringt. Kunn ehr nu nich ok sowat infallen? Se teken mit den Finger de Striepen in’t Holt vun den Disch na. De Streken güngen nich jümmers stracks liekut. „Nich jümmer stracks liekut?“, denk se. „Dat kunn dat ween! Villicht wull dor gor keen op mi scheten. En anner schull den Böller afkriegen. Mag ween, een vun de, de bi dat Automalöör weern?“

Stremel14

Text daalladen un drucken

Stremel 14

 

Gesine Reichstein

Gesine Reichstein

Up de Welt kamen bün ick in Wessenbrook in de Grafschupp Bempen flack an de holländsche Grens, fix wat lehrt heff ick in Göttingen, weer twee Johr in Bytom in Polen un bün nu all 'nen langen Sett in Bremen. Över Dag werk ick bi Radio Bremen as Redakteursche un de annern Tieden bün ick in'n Huusholt, in'n Gaarn, mit miene Familje un Frünnen an't Gange, lümmel mi mit een Book an de Küst of up't Sofa un bün gern up Reisen. Plattdüütsch Schrieven is för mi – as Moder jümmer sä – Spaaß an de Freud.