Sporen in'n Snee - Stremel 13

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Harr dat an de Döör pingelt? Johan Janssen reet de Ogen op. Liek vör em stünn de Wecker op den Stohl blangen sien Puuch, so as jümmers. Man de wies al Klock een un dat weer al lang hell buten. Sien Kopp brummküsel, as he sinnig to Hööchd keem. He harr noch all sien Kledaasch an. Platternatt föhl sik sien Tüüch an, sweetnatt. Ünnen an’t Footenn vun’t Bett leeg en leddige Wodkabuddel op den Footbodden, de lütt Plack dorvör weer al indröögt. Dat Bild verswemm en beten. Un denn full em de hele Nacht wedder in, full as Bläder vun en Harvstboom, sinnig toeerst un denn jümmers klorer: De Stimm an’t Telefon, dat verdorichte Foto, dat nienich jichenseen sehn dörv, de düüster Saal mit de kachelten Dischen, de Schuuv, wo de Liek ut dat Holt in leeg …

He harr dat nich doon schullt! Dat weer de letzte Nagel för sien egen Sarg. Nienich harr he sik op Malte inlaten schullt. Vunwegen „Weern doch al in de School beste Frünnen … Du musst mi hölpen, du warrst keen Schaden hebben! Eenmal is keenmal!“ Un wat he em nich allens in de Ohren swiestert harr.

Johan quääl sik op. Sien Rüüch weer Wehdaag dör un dör, Koppdröhnen drück em de Ogen to. An de Wahnungsdöör spikeleer he dörch den Spion. Buten weer keeneen. Harr he dat dröömt? Harr buten op de Straat wat pingelt? De Wiehnachsmann mit sien Sleden? För en lierlütten Momang smuustergrien Johan.

Hanna Martini legg dat Telefon bisiet un stünn op. Vun dat Flipchart reet se dat böverste vullsmeerte Blatt af, greep sik en Schriever un maal mit grote Tallen „23:54“ baven op dat Poppier un „0:02,34“ ünnen. „Bummelig teihn Minuten“, gruvel se liesen vör sik hen. Langt dat? Hett Günter Quast in düsse Tiet den doden Swartkittel op de Straat smeten? Is Levke Brodersen dor denn ropknallt? Is Quast en lütt Stück wieder mit Willem Tobaben kollideert? Un is denn in düsse Tiet ok noch de Krankenwagen kamen? Un wokeen hett op Levke schaten? Wokeen is de Dode in’t Holt? Wokeen hett de op’t Geweten? Woso hebbt se dat Wildswien op de Straat smeten? De Kommissarin küsel de Kopp. Fragen över Fragen un keen Anter! „Un woneem – verdorich noch mal! – is Janssen?“, bölk se nu luut un verfehr sik in den glieken Momang düchtig. Achter ehr worr de Döörklink mit en Rums daaldrückt.

Johan Janssen harr al en hele Wiel vör de Döör stahn un sien Baas dör de Schiev tokeken. Jümmers noch stünn op dat Flipchart blots de ene Tall baven un de anner ünnen. Dortwüschen weer dat Poppier so witt as dat ut de Fabrik kamen weer. Dat kunn blots bedüden, dat se noch nich wüss, wat dortwüschen passeert weer, woans dat allens tosamenhangen dee, un woans allens nipp un nau aflopen weer. Anners as Johan. He kunn sik en Barg tohoopriemeln. Man he kunn ehr dat nich seggen, ahn dat he sik sülvst mit rinrieten würr.

He drück de Klink daal.

Stremel13

Text daalladen un drucken

Stremel 13

 

Heiko Gauert

Heiko Gauert

Sleswig-Holstener mit Liev un Seel – Damp. Schoolleiter an en Gemeenschaftsschool, Platt-Aktivist un Schrieversmann. Plattdüütsch Schrieven is för mi: Dat Leven infangen mit de schöönste Spraak op de Welt.