Sporen in'n Snee - Stremel 12

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

„So kann’t nich wiedergahn, dor will mi een in’n Tüdel bringen.“ Hanna Martini keek op ehr Telefon, dat as swarte Schiev en düüster Spegelbild vun ehr trüchsmeet. Nich dat Bild vun een, de weet, wat se deit, man vun den Schadden vun een, de op Reis weer. „Ik kann hier nich weg, ik dröff dat nich, dat is nu so.“ Se müss en Momang still in sik rinkieken. „Man wenn ik hier kloor bün, gifft dat twee free’e Daag bavento un doch noch en Fleger in de Sünn. Dat een geiht op’t Huus, dat anner findt sik an den rosa Schalter in de Hall in Frankfort, wo de Flegers na Asien un Afrika afflegen doot.“ Se grien tofreden in de düüster Schiev vun ehr plietschet Telefon. „Na denn, wat hebbt wi nu?

Se leet ehren Wiesfinger up de Schiev Kringeln malen un wischen, bet se op witten Grund bunte Punkten, Striepen un Kisten malen kunn.

Johan Janssen reep nich trüch, keeneen keem in ehr Büro, allens bleev still. Hanna seet vör ehr plietschet Telefon, leet ehren Dumen oder Wiesfinger danzen oder keek ut’t Finster. Se seeg den leddigen Stohl vun Johan blangen den afsleten Kökendisch, den he as Schrievdisch nehm. De Platt weer meist nich to sehn, blots Poppieren, Akten, Gummibänner un dree vergeten Kaffebekers. Buten keem de Dag meist nich vördag, düüster Gries wessel still to heller Gries.

Dat weer bald Middag, as se na dat faste Telefon griepen dä. „Ji hebbt doch de Autos vun Tobaben un Quast op den Hoff bi jo? Dat vun Fro Brodersen ok? Schaad. Hett denn een al faststellt, woans de beiden Autos nipp un nau op’nanner föhrt sünd?“ Se höör en lange Tiet to. „Is dat seker? Dat kann nich ween, dat Quast vun de Siet oder vun achtern in dat anner Auto rinföhrt is? Denn mutt he sehn hebben, dat he liekut op den Fohrer tostüert is. Dat Licht warrt em dat wiest hebben.“ Se tipp mit den Dumen op ehr plietschet Telefon in: Dat Auto vun Quast hett jüst de rechte Siet vun Tobaben sien drapen, dat weer heel nee mit ABS, Sülvstbrems un Airbag; üm un bi 50 Stünnenkilometer bi’t Openannerdrapen. Tobaben hett bannig Glück hatt, Quast hett düchtig wat afkregen, man sien Auto hett den meisten Krawumm opnahmen.

„Dat Auto vun Fro Brodersen …?“ Se wisch en nee’en Kasten in root op ehr kloket Handy apen un leet ehren Wiesfinger danzen: Op en halfdoden Swartkittel ropföhrt, nee’et Auto, Airbag un Sülvstbrems, Auto kunn nich wiederfohren, Rööd vörn blockeert. Rekner in’t Auto hett Malöör um 23:54 opnahmen.

„So hebbt wi al mal en Tiet.“ Tofreden stünn Hanna Martini op un tipp nee’e Tallen in dat Telefon op ehren Schrievdisch in. „Moin Justus, du hest doch Deenst vundaag. Kannst eben nakieken, wannehr de anropen hebbt vunwegen dat Malöör op de Straat kort vör Harmdörp?“

Se höör to, snack noch wat mit ehren Kolleeg över siene letzten Ferien in Thailand, man ehr Finger schreven al in en blauet Finster in ehr kloket Telefon: vun’n Krankenwagen ut Füerwehr anropen, as se Tobaben anners nich ut’t Auto kriegen kunnen – 0:02,34. 

Stremel12

Text daalladen un drucken

Stremel 12

 

Jutta Engbers

Jutta Engbers

kaom ut een lütt Dörp in Süden van Hannover un lev siet 14 Jaohr in Frieseithe as (Special-) Afkaotsche vör´t Recht van ´t Administreeren Plattdüütsch Schrieben is för mi: eegenköppsch Pläseer