Sporen in'n Snee - Stremel 11

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Levke floog hen un her in ehr Bett, Huut un Hoor natt vun Sweet, un jümmers wedder störten in ehren Droom de Biller tosamen un flogen wedder uteneen, se höör Blick krieschen un krachen. Dat güng Knall op Knall.

Se stünn wedder nachts op de Straat, un in dat bleke Licht vun den Maand trock en düüster Wulk ran, ut de klüng as en Posaun de Stimm vun Rochus Groterjan, de Lektor, den se ehr Manuskript jüst vörleggt harr: „Kriegt Se toeerst dat Dörchenanner in Ehren Kopp op de Reeg, Fro Brodersen! Ok en plattdüütschen Krimi hett Regeln! Ok dorbi kümmt Kunst von Könen, keem se vun Wullen, worr se Wulst heten!“

Dat Lachen över sien egen Witz dröhn ehr in de Ohren, un se leep los, rin in dat Holt un seeg de dode Fro dor liggen, ut de ehr Neeslöcker keem swarten Qualm, un wedder höör se ut de Wulk: „En gewöhnliche Liek maakt noch kenen Plot – eerst wenn in Se Ehren Höhnerstall en doden Indianer liggt, denn warrt de Saak interessant!“

Se leep jümmers wieder, doch mit mal höör se Stimmen achter sik: „Stahnblieven, Polizei!“, un achter lütte Dannen stünnen Minschen, de utsegen as en Gesangvereen, de leden mit Gewehren op ehr an un süngen dorto „Hosianna“.

Un wedder dunner dat ut de Wulk daal: „Schrievt se blots kenen Wiehnachtskrimi! Wiehnachten wüllt de Lüüd söten Glockenklang un keen Dodesröcheln! Keen Minsch hangt sik Blootwust an den Dannenboom!“

Dor keem en Sleden anraast, vör den weern söss Wildswien spannt, un ut jümehr Ogen spröh Füer, un de Sabber ut’t Muul trock as lange Fahn achteran.

Op den Sleden seet en Keerl in en roden Mantel ahn Kopp, de swenk en Sack dörch de Luft, un Levke schree op, denn se wüss, in düssen Sack weer sien Kopp.

Wedder keem de Stimm vun baven: „Blievt se dicht an’t wohre Leven! Tüünkraam wüllt de Lüüd in en Krimi nich lesen!“

Mit mal stünn se vör Malte, de weer bet to de Hüft in de Eer ingraavt un sä, dat müss so ween. Un denn steeg op mal överall Damp ut de Eer op, un Malte reep, dat weer wunnerbor, nu köönt se hier dat Chemiewark boen!

Vun överall kemen Indianer anreden un hungen sik ringsüm an de Dannen op.

Un Malte harr mit mal en Airbag in de Hannen un floog dormit weg.

Ut de Wulken reep Rochus Groterjan: „Verleert se sik nich in toveel Handlungen un Figuren! Verleert Se bi’t Schrieven nich ut de Ogen, wo Se op daal wüllt!“

Üm Levke rüm danzen de Kommissarin un ehr Kolleeg un süngen: „Mudder, de Mann mit den Koks is dor!“

Op en Lichtung stünn en teihn Meter hogen Wiehnachtsengel ut Blick un sä jümmers „Freden, Freden, Freden“.

Un ut de Wulk knallen mit mal Böller, un dörch de Bööm keem en swarten Pudel anlopen un trock en langen Füerschien achter sik her. Levke reep: „Dat is nich mien! Dat is de vun Goethe, un dat is de Düvel!“

Un denn full se mit en luden Rumps op den Footbodden vör ehr Bett.

Stremel11

Text daalladen un drucken

Stremel 11

 

Manfred Brümmer