Sporen in'n Snee - Stremel 10

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

„Ik versöök, di dat to verkloren“, sä Malte. Levke leet sik op en Stohl fallen un keek em an.

„Dat is en ganz grote Saak, meist as in diene Krimis. Dat is wat anners as miene lütten Koks-Sünnen ut miene Studententiet. Ik bün nu Betriebswirt in en Chemiewark in Hamborg. De forscht op dat Rebett ‚Huutschutz‘ un ‚Konserverung‘ “.

„Dat hett Moder mi vertellt. Du un ik hebbt uns ja lang nich sehn“, sä Levke.

„Dat schall sik ännern. Du büst un bliffst doch miene Süster. Ik bruuk nu Minschen, de ik heel un deel troen kann“, meen Malte.

„Vertell!“, sä Levke.

„Miene Kollegin is verswunnen. Se schull de Buern hier overtügen, dat op’t Land en ‚Buten-Chemiewark‘ boot warrn kann. Vele sünd dor nich mit inverstahn. Dat Projekt schall Geld un Arbeit in düsse Gegend bringen. De Beschrieven vun de dode Fro ut den Woold kunn op miene Kollegin passen. Se hett wat rutfunnen, dat se woll beter nich to weten kregen harr.“

„Un wat weer dat?“, wull Levke nu doch genau weten.

„Dat geiht üm en schofelig Geschäft, bi dat männicheen sik en gollen Nees verdeent: Illegale Versöken mit Deerten. Miene Kollegin hett mi Naams nöömt. Wenn dat rutkümmt, bün ik ok in Gefohr!“

„Oh Malte, un op mi hett een schaten! Wat hett dat to bedüden?“, fraag Levke bang.

„Dat weet ik nich genau. Ik weet blots, dat mien Fründ ut de Schooltiet, Günter Quast, de Buer is un nich veel Geld hett, sik mit mal en nee’et Auto kopen kann. Un de Jager Willi Wischhusen mischt ok mit. Dat Geschäft warrt bi den Ünnerstand in den Woold op den Rossbarg afwickelt – Deerten för Versöken gegen Geld! Sogor de Polizei is mit in’t Boot – tominnst een, un dat is Johan Janssen.“

Levke worr flau.

 

Wischhusen greep na dat Telefon un reep bi dat Regionalblatt an. Glieks weer Hans-Hermann Diekmann an den Apparat.

„Hans-Hermann, ik wull di doch wat vertellen, man denn hett miene Fro mi ut den Kroog afhaalt.“

„Denn man los, Willi!“, sä Diekmann.

Willi waag sik vör: „Ik nehm dat blots an, dat is noch nix för dien Blatt. Dat geiht üm den Striet twüschen de Buern. Willi Tobaben is heel un deel dorgegen, dat dat Chemiewark hier boot warrt, de würr över Lieken gahn, wenn he dat verhinnern kann!“

„Wo weetst du dat vun af?“, fraag Diekmann neeschierig.

„Ik weer dorbi, as Willi Tobaben un Günter Quast sik gräsig in de Wull kregen hebbt. Ik dach al, dat gifft Moord un Doodslag.“

„Un jüst de beiden sünd nu ok noch mit jümehr Autos tosamenstött. Tofall? Man en Moord harrn wi hier ja nu ok al. De Fro ut den Woold“, vertell Hans-Hermann.

 

Hanna Martini seet in ehr Büro un versöch jümmers wedder, ehren Kolleeg Johan Janssen an’t Telefon to kriegen.

 

 

„Wo sünd Se denn? Roopt Se fix torüch. Oder kaamt se so gau as’t geiht na’t Präsidium!“, snack se em op Band.

„Nich blots Lieken verswinnt hier ut de Rechtsmedizin, nu verswinnt ok al Kollegen,“ brummel Hanna vergrellt.

Stremel10

Text daalladen un drucken

Stremel 10

 

Gitta Franken

Gitta Franken

Ik koom ut Oostfreesland. Ik wohn in 26624 Südbrookmerland. Ik bün Ledermakerske, maak Musik mit mien Grupp „Dreebladd“, un bün Schrieverske. Ik proot un sing un schriev up Oostfreesk Platt, umdat dat mien Spraak is.