Sporen in'n Snee - Stremel 1

To'n Luustern eenfach op den Knoop klicken

Ehr weer, as bleev de Tiet stahn. En Schadden weer se wies worrn, se wull den Foot noch op dat Bremspedaal kriegen, denn harr dat rumst un de Airbag harr sik vör ehren Lief presst. Levke Brodersen maak de Ogen to, as wull se nich glöven, wat se jüst beleevt harr. Een, hööchstens twee Sekunnen harr dat duert – un liekers keem ehr dat vör as en Ewigkeit.

Wat leeg dor vör dat Auto? En Boom weer dat nich, dat kunn se dör de Sneeflocken sehn, eher en groot Stück Wild. Man woneem weer dat herkamen? Un weer dat villicht noch an’t Leven? Rögen dee sik nix. Jedenfalls harrn dat Deert un dat Auto woll mehr afkregen as se sülvst. Ehr Hannen bevern, man se harr keen Wehdaag, as se in de Tasch na ehr Handy langen dee. Doch se worr vergrellt, as se to lesen kreeg: In düsse Gegend ut Woold un Wischen geev dat keen Nett.

De Polizei wull se anropen. Un denn – nee, nich ehren Broder Malte. Mit den harr se afslaten. Denn noch lever ehr Mudder. Levke müss grienen. Wo faken harr se mit ehr Mudder över de Krimis snackt. Dat weer ja ehr Arbeit. Se kunn dorvun leven, wenn se dat henkreeg, all Johr en nee’en to schrieven. Un achteran güng dat op Lees-Tour. So as vundaag. Wat harr se sik freit, dat se an’n Avend na Huus kunn, wo de Lüttstadt, in de se vundaag leest harr, doch blots 40 Kilometer weg weer vun Harmdörp. Man se wüss glieks: Düsse Plot hier harr ehr Mudder heel un deel toseggt: Junge Fro mit Unfall op de Landstraat, wiet weg vun Hüüs un Minschen. Fehl blots noch, dat nu en dördreihten Buer vörbikeem un ehr mitnehm. Man to düsse Tiet leeg woll ok de vageligste Buer al to Bett, dat he fröh den annern Morgen siene Köh un Swien wedder piesacken kunn. Nee, en anner Licht as dat vun ehr egen Auto kunn se nich wieswarrn.

Suutje maak se de Döör apen un güng liesen op dat to, wat vör den Wagen leeg. Eerst nu mark se, wo groot dat Malöör weer. Krumm un scheef sehg de Front vun den Wagen ut. Ehr Maag trock sik tosamen, as se mitkreeg, wo still dat weer – de Motor leep nich mehr. Gau güng se trüch, drück sik an den Airbag vörbi op den Fohrersitz un dreih den Slötel. Dat röter kort op, man denn weer nix mehr to hören. Levke müss an dat Deert denken. Se wüss jümmers noch nich, wat dat nu doot weer, se kunn keen Hölp halen un an Wiederfohren weer gor nich to denken.

Ehrdat se dat twete Maal utsteeg, trock se ehr Winterjack an. Ja, en Wildswien weer dat. Un denn sehg se de Blootspoor in den Snee. Wat weer hier los? Dat knack in dat lütte Holt op de anner Stratensiet. Levke bück sik jüst na dat Stück Wild daal, as dat en Knall geev. Denn föhl se, dat wat ganz dicht an ehren Kopp vörbi suus. Dat Gräsen kroop ehr langs den Rüch.

Levke keem op de Fööt un renn los.

Nee, so harr sik Hanna Martini den eersten Dezember nu würklich nich vörstellt. Mit de Hannen wisch se över de Autoschiev, de jümmers wedder besloog, un keek na buten. Daak leeg över de Wischen, af un an en poor Bööm un Struukwark. Hanna süüfz deep. Op den Weg in den Süden wull se nu ween; twee Weken lang nix as Sünnschien, dat harr se för den Dezember plaant. Se wull sik en feine Tiet günnen. Eenfach as Hanna – un nich Dag för Dag in den Deenst ween as Kriminalkommissarin Martini.

Dree Johr weer se nu al hier in’n Noorden, harr eerst gor nich recht herkamen wullt, so wiet weg vun ehr Tohuus in’t Allgäu. Oh, wat harrn de Kollegen ehr de eerste Tiet swoor maakt! Johan, de blangen ehr an’t Stüer seet, harr nix vun sien nee’en Baas weten wullt. He schull sik vun en Fro wat seggen laten, de noch nich mal vun hier weer? Eerst as Hanna al en ganze Reeg Verbrekers achter Trallen bröcht harr, funn Johan för sien Kommissar ok mal en fründlich Woort. Man bet nu harrn sik de beiden noch jümmers wedder in de Klatten kregen, wenn se tosamen los mussen. Liekers, se much em, düssen snaakschen Noorddüütschen mit sienen ganz egen Kopp.

Vunmorgen: Ehr Koffer weer trecht, se wull blots noch gau ehren Slötel bi de Naversch afgeven, dor höör se ehr Deensttelefon pingeln. Se wüss glieks: Mien Urlaub kann ik afschrieven. Un so keem dat denn ok: Opstunns weern se veel to wenig Lüüd in de Deenststeed un jeedeen müss ran. In den eersten Ogenblik harr Hanna schreen kunnt: Nu müss se den kolen Dezembermaand över hier blieven, nix mit Strand un Palmen. Man gau kreeg Kriminalkommissarin Martini wedder de Bavenhand, de Fro Mitt 40, för ehr Leevdaag geern Polizistin, de dor sogor de Bargen för opgeven harr. Se sett sik op, haal nochmal deep Luft, keek na vörn. Glieks weern se dor, den Krankenwagen un en Barg Autos un Minschen kunn se al sehn.

„Büst du sowiet, Johan?“

Text daalladen un drucken

Stremel 1

Institut för nedderdüütsche Spraak

INS

Den eersten Stemel vun den Wiehnachtskrimi hebbt de Lüüd vun't Institut för nedderdüütsche Spraak schreven - un em denn op Reisen schickt.