Huusmusik

Wi hebbt ümmer sungen. Wiehnachen fung ümmer mit Musik an. Bi mien Grootollen tohuus geev dat eerst Tee un Hohnersopp van Oma, mien Tant mit Gitarre in't Hand un Opa mit Schipperklaveer up Schoot. „O Danneboom“, „Moije Wiehnacht“, „Welchen Jubel, welche Freude“. Natürelk mehrstimmig un luut! Bi us in't Familie seggt man bi Familienfieren ümmer: „Hannen runner, de Tee will!“ Denn wi hebbt ümmer de Arms in't Luft un stoken de heele Dag in Loffpries fass.

Bi „Ihr Kinderlein kommet“ un Conny Froboess' „Hei, hei, hei so eine Schneeballschlacht“ deen wi de eersten Geschenken utpacken. Tüskendör övertöön dat Lachen van mien Tant dat Gedrüüs, denn se alleen jucht nett so luut as een vull Theatersaal bi Loriot.

Denn sünd wi all rövergahn in dat Huus van mien Tant. Dor seten wi up Grund oder up Trapp in't Düüstern vör de Stuuvdöör. Siet Dagen al hung dor een groot STOP-Schild an un wi sleken al bold een Week ümmer weer doran vörbi. Aver dat was lang noch nich so wiet, dat de Döör nu upgahn dee. Denn mien Unkel un Tant hebbt elke Johr för jedeen van us een Johresrückblick tosamenstellt un elke Johr wedder weern wi överrascht, wat wi all in't leste Johr belevt harren, wat up Welt nich all passeert is un well nich mehr bi us is. Faken bölkde een dortüsken: „Dat stimmt gor nich!“ „Dat is heel anners west!“ „Dat weer gor nich ik, dat is mien Süster west!“. Aver mien Unkel harr dat Zepter (oder beter de Keers) in't Hand in disse Momang un sien Woord was dat, wat gellen dee.

Denn pingel mien Tant mit een lütt Pingel, de Döör gung open un van dat Düüstern lepen wi nu na't Lucht hen. Funkelnd Ogen, wenn wi de Wiehnachtsboom nu sehen deen, mit echt Keersen. Denn was dat up Maal still. Aver nich lang, denn bi „Stille Nacht“ hebbt wi rutfunnen, dat man blot foss genug singen mutt, denn worrd man bi dat Leed ook nich röhrig un fangt ok nich to brullen an. Un „Leise rieselt de Schnee“ klingt an moijsten, wenn man dat richtig luut bölkt un nich sacht. Jo, us Wiehnachsavend is bestimmt kien stille Nacht un nich ümmer weer man sik mit de Text övereen.

Huusmusik is recht wat moijet. Jedeen van us kann egentlik een Instrument spölen, aver fröher do hebbt wi all man blot Blockflöte spölt. Mien Ollen hebbt sik denn ümmer düchtig över een kört Gedicht freit, denn wi weten all: Wat is schlimmer as een Blockflöte? Twee.

Mit „Macht hoch die Tür“, „Ick stah nu an dien Krippen hier“ un „O du fröhliche“ sungen wi us dör us egen Huusgottesdeenst.

Denn keem de nächste Ladung Geschenken, de wi mit rood Backen utpackden. Un ümmer een summend oder fleitend Opa in't Achtergrund up dat Oostfreesensofa, de sik dat Drieven, dat Drunner un Dröver, mit Stolt, een warm Hart un Tranen in Ogen ankeek.

Nich all us Bruken un Traditschoon is blieven, sünnern mit enigen Minschen, de nich mehr bi us sünd, mit weggahn. Mien Familie is nu dorbi, nee Rituale mit nee Erinnerungen to schaffen, ohn dat, wat weer un us utmaakt, de Musik, de Minschen un us Wuddels to vergeten.

Aver dat, wat man mit de stüttig nakamenden Kinner nienich los worrd, dat sünd de Blockflöten.

 (rutnahmen ut dat Book: Steerns an'n Heven. Wiehnachten in uns Tiet. Hrsg. von Gesche Scheller. Hamburg : Quickborn-Verlag 2016, S. 57-59 – mit Dank an den Verlag).

 

Annie Heger

singt, schauspelert, modereert, snackt mit un hett de plattdüütsche Welt al teemlich dör’nannerschüddelt. Se kümmt ut Oostfreesland, man leven deit se in Berlin.