Wiehnachts-Takt

De letzten Johr hett in de Wiehnachtstiet ümmer mien Arbeit denn Takt vörgäben. Wohrschienlich is dat in väle Professchionen so, wenn kort vör dat Enn von’t Johr noch allens Mögliche awarbeit’t warden möt. Äwer bi mi hett de Arbeit denn Takt würklich vörgäben: Ik heff bi dat Wiehnachtsprogramm von de Fritz-Reuter-Bühn’ Schwerin mitmåkt, un so güng dat all in November los mit dat Proben von de Texten un besünners von de Leider. Un denn von iersten Advent an bet tau föffteihn Vörstellungen – ein Vörwiehnachtstiet vull von Musik.

Dit Johr gifft – nå einen Jobwessel – de Düütsche Bahn denn Takt vör, nämlich mit ehr Toggfohrplans. Von Schwerin nå Griepswold stiggst du twei mål üm, also heit dat: Rin in denn Togg – rut ut denn Togg – rin in denn Togg – rut ut denn Togg – rin – rut ... Un denn dat Ganze wedder retour. Wenn de Stimm ut de Luutspräkers vertellt, dat de Togg pünktlich is, denn is dat up ein Oort ok Musik in miene Uhren.

Ganz iehrlich? Mi grugt ümmer so’n bäten vör de Wiehnachtstiet. Tau’n Bispill, wiel ik in de Innenstadt wåhn un mi jedein Johr ein Taktik œwerleggen möt, üm mi dörch de Lüüd up denn Wiehnachtsmarkt tau wöltern, de all de Rauh wegg hebben, wieldess ik blots mål fix wat besorgen möt. Odder wiel ein an’n Hillig Åbend mit de Familie tausåmensitten un denn Mund hollen möt, obschons de Unkel blots Dœmlichkeiten vertellen deit un dat Geschenk von denn Ehemann wedder mål ümtuuscht warden möt. Äwer du sechst nix, denn dor gifft ja de Takt denn Takt vör.

Wenn ik so dorœwer nådenken dau: In mien Familie wier de Vörwiehnachtstiet ümmer nipp un nau „dörchtaktet“. Nich blots dat Backen von twintig Oorten Kekse un an’n Hillig Dach dat dœmliche Stuwen-Uprümen, dat ümmer in Zank un Striet ennen deed. Nee, Slach Klock fief heet dat: Schalter ümleggen un wiehnachtlich instimmt sin! Dat wier männigmål gor nich so licht, sik dorup intaulåten. Mien Mudder wier Liehrersch för Musik, also hebben wi natürlich väl sungen. Ok allens nå Plån. Mien Geschwister un ik kennten meistendeils blots denn Text för de ierste Stroph’, äwer wi wiern bannig gaud dorin, von mien Mudder ehr Lippen aftauläsen un vörut tau åhnen, wat de nächsten Würd sin künnen. Dat güng sogor twei- un dreistimmig, nich œwel!

Nu, wo uns Mudder nich miehr dor is, nähmen wi Textzeddels un singen eineinhalf-stimmig, äwer wi hebben unsen Spåß. Jüst so as bi dat Wiehnachtskonzert, dat de Grundschaul von mien Dochter in ein Kirch veranstalt’t. Wenn dor de Orgel an dat ein Enn von de Kirch spält un de Chor an dat anner Enn von de Kirch dortau singt, denn klingt dat, as harr jedein sien eigen Takt. Un doch geiht dat an’t Hart.

Dat is ein von de lütten Ogenblicken, wo de Tiet mål stillsteiht, wo dat Johres-End-Metronom, dat denn Takt vörgifft, mål utsetten deit. Äwer de sünd selten. Meisttiets heit dat: måken, lopen, organisieren un ja nix vergäten. Blots wenn dat dat ierste Mål sniegen deit, disse dicken, sacht fallen Flocken, denn is dat up mål kein Marsch miehr, denn is dat Walzer.

 

Ulrike Stern

weer 12 Johr an de Fritz-Reuter-Bühn Schwerin, nu is se wissenschaftliche Mitarbeiterin an dat „Kompetenzzentrum für Niederdeutschdidaktik“ an de Universität Greifswald. Tohoop mit Dr. Birte Arendt is se tostännig för dat Ut-, Fort- un Wiederbillen vun Schoolmesters un Erziehers för dat Flach Nedderdüütsch in Meckloenbrg-Vörpommern. 2015 hett se den Mahnke-Theater-Pries kregen.