Düüsternis

In Schadden is de Welt an klaorsten,

man sünner Lecht is överall düster.

 

Wiehnachten ligg in Düstern. Daoges is et gries natt, de Nacht fangt an´ Naomidagg an un duurt bit nao´t Freuhstück. Weeken vör den hilligen Aobend brannen in veele Finster Kersen, faoken weer Schienfats – sükse, de so as Kerssen utkikt, man up Strom mit lüttke Latüchten drin in veele Klöören un Aorten lücht un nienich daolbrannt. Överall is Lücht, kommodig, achterlücht of wöst. Up den Weg nao Hus an hilligen Aobend un ehrer dat bi us Wiehnachten weert, kaom wi döör dat Düster. We nehmt den Weg, de kieneen Latüchten hett, wo us meist nüms intaumeute kump, uk kien Auto. Et is een Pad, de Tied brukt. In´t Hus ankaomen, sitt of staoh ik in de Köken un luur. Daor gift kien Licht un döör dat Finster fallt meist kien Spirken, wenn nich jüs de Mond runner grient. De Warmte kröpp in miene Finger un wenn se in de Täen van den lünken Faut ankaomen is, is de Dunkel so deep, dat ik weit, nu is dat Tied, nu geiht een Glöcksken, nu weert Wiehnachten.

 

 

Jutta Engbers

is Avkaatsche in Frieseythe, af un an kriggt se mal en Pries för ehre plattdüütschen Geschichten. Se sitt för Neddersassen in den Bunnsraat för Nedderdüütsch.