Wiehnachten un de dicke Lipp

Opwussen bün ik op en Buernhoff. Wi harrn so’n half Stieg Keih un de wurrn to de Tiet, mit de Hand mulken. Dat maakden de Froonslüe op'n Hoff. Bi us in’n Huus weern dat mien Moder un Tant Puule, en Süster vun mien Vader. Aver an’n Hilligen Avend muss Tant Puule dat alleen maken. Mudder harr an düssen Avend wat anners to doon. Wat se an düssen Avend jümmer maakt hett, bün ik eerst veel later gewohr wurrn.

De Stall, dat weer een Stall, so as se fröher utsehn deen: Vörn vör de Keih de Futtergang. Denn keem de Stand, wo de Keih stahn un liggen kunnen. Na, un achtern weer de Gropengang. De Groop, wo de Keih rinmiegen un rinschieten schullen, un dorachter de Gang. Un vun düssen Gang ut wurrn de Keih mulken. De Froenslüe setten sik twüschen de Keih op en Mölkebuck un denn wurr mulken – direktemang in’n Emmer rin. Un wi Kinner seten achter de Keih un keken to. Tant Puule harr jümmer Tokiekers. Tant Puule kunn wunnerschöön Geschichten vertellen un so harr se ok jümmer Toluusters.

So as ik mi besinnen kann, weer dat ok an düssen Hilligen Avend so. Tant Pule vertell een vun düsse Geschichten, de keen Anfang un keen Enn harrn, aver opregend weern de. Ik heff düt mal seker nich goot tohöört. Ik weer mit mien Gedanken in de nee Stuuv, dor wo seker nu bald de Wiehnachtsmann keem.

Un den schoot mi dat in'n Kopp. Op den Gropengang stunn en Emmer mit Mölk, vull bit bavenhen. „Wenn du di op den Rand vun den Emmer stellst, denn kannst du dör't Fenster kieken un denn sehn, wat in de gode Stuuv passeert.“ – Denken un doon, dat weer meist eens. Dree, veer Tree un ik stunn bi den Emmer. An de Müür fasthollen un denn sacht un suutje op den Rand vun den Emmer stiegen.

Man ik harr dat Reken ahn de Physik maakt. As ik mi afstöten un den tweten Foot op den Emmer stellen wull, passeer dat Malöör. De Emmer kipp üm, de moie warme Mölk leep över den Gropengang suutje twüschen dat Stroh dör in de Groop. Ik leeg so lang as ik weer in‘t Stroh un blarr, wat de Lung hergeev.

Tant Pule stunn miteens bi mi, böör mi op un den keem de Fraag: „Jung, wo kunn dat passeern? Un de Lipp, dat ward ne richtig moie dicke Wiehnachtslipp.“ Dat mit de Lipp weer nich so slimm. Aver de Mölk, annern Morgen stunn een Mölkkann man halfvull an de Straat, dat weer slimm.

Aver Tante Pule hett mi nich verraden. „De Lipp, de dicke Lipp? He is henfullen, op den Gropengang, stunn wat in’n Weg. Dat kummt weer in de Richt.“

So weer dat denn uk. - Aver wat tatsächlich in de gode Stuuv passert is an düssen Avend, dat heff ik eerst en poor Johr later rutkregen.

Hans Meinen

weer Schoolmester. Nu is de Plattdüütsch-Beopdragte in den Kreis Wersermarsch.