Wiehnachten to Huus

„Driving home for Christmas“ oder „Weihnachten bin ich zu Haus“, so’n Ort Leder ward nu ja foken in’t Radio speelt. Dat kümmt ja nich vun nix. Vele Lüüd wünscht sik Wiehnachten wedder na Huus, hebbt Lengen na Warmte un Borgen-sien.

As ik Kind weer, do hebbt wi an’n Hilligobend jümmers en Sendung höört in’t Radio, do kunnen Familien Gröten schicken an all de Mannslüüd, de Wiehnachten op See weern. To de Tiet geev dat noch keen Handys un keen E-Mails. De Seefunkstation „Radio Norddeich“ sorg dor an’n Hilligen Abend för, wat de Froens en poor Wöör mit ehren Mann, de Mudders mit de Söhns un de Kinner mit jemehrn Vadder snacken kunnen.

Vele kunnen nich mal snacken – jem kemen de Tranen. Musik kunnen se sik ok wünschen för jemehr Lüüd. Oftins sung Freddy „Junge komm bald wieder, bald wieder nach Haus…“ Mi deen de Seelüüd un jemehr Familien Leed. Un ik kunn as Kind överhaupt nich verstahn, worüm de Schepen Wiehnachten nich all in jemehr Havens legen un worüm de Seelüüd denn nich op Urlaub na Huus fohren kunnen.

Ja, un denn keem een Tied, do tööv ik dor sülvst vull Lengen op, wat een Schipp in’n Hoben inlopen sull. Mien jüngst Dochter, to de Tiet 20 Johr jung, sull egens al Anfang Dezember wedder to Huus sien, man ehr Schipp weer ok twee Daag vör Hilligavend noch jümmers nich in New York ankamen.

Dat is nu dörteihn Johr her. Se föhr as „Lichtmatroos“ op’n Dreemaster. De Minschen op dat Schipp reisen so, as dat vör 150 Johrn noch begäng weer. Se reisen as op’n Utwannererschipp vun 1854. To de Tiet geev dat noch nich mal Radio Norddeich… So en Seilschipp is keen Ozeandamper un de Wind weet nix vun en Fohrplaan af. Dorüm kemen se eben nich Anfang Dezember trüch.

Ik speel gor nich mit bi düsse Reis in lang vergahn Tieden, de för en ARD-Serie naspeelt wöör. Liekers güng mi dat as de Froens vör 150 Johr: Ik dach an mien Lütt, wull glöben, wat ehr dat goot güng un harr doch to glieke Tied groot Bangen üm ehr.

Mit mien öllere Dochter möök ik mi an’n Dag vör Hilligobend op’n Weg vun Berlin na Hamborg, as dat afsnackt weer. Wi wullen Wiehnachten mit mienen Vadder, Tanten un Cousins fiern as jümmers. Man dat weer nich as jümmers, Wiehnachtsfreid wull sik nich instellen. Wi weern dor nich recht mit Hart un Sinn bi, as wi den Avend den Boom opputzen dään.

Vadder möök sogor den Fernseher an. Un de bröch dat grote Verlichtern: An’n 23. Dezember 2004 bröchen de Tagesthemen de Naricht, wat dat „Auswandererschiff Bremen“, (dat egens Fritjof Nansen heet) an’n Pier 17 in New York anleggt hett – meist dree Weken later as dat plaant weer.

Hilligobend reep mien Dochter ut New York an un op beid Kanten vun dat grote Woder geev dat Tranen. Tranen vun Erschöpfung, Verlichtern un, kloor, vun groot Lengen…

Veel later, as de Film in’t Fernsehn leep, kreeg ik to weten, in wat för’n Gefohr de Lüüd op dat Schipp so männichmal west weern – ok noch in en bannig groten Storm kort vör New York. Männichmal is dat goot, wenn een nich allens weten deit!

Trüch keem mien Dochter denn mit en Fleger. Den 2. Wiehnachtsdag begröten all de Verwandten ehr mit en groot Festeten. Se weer wedder to Huus!!!!

Ingrid Straumer

is Schoolmestersche in Berlin, se is Vörsittersch vun de Bevensen-Tagung.