As dat Wünschen noch hulpen hett

He leevt in Zwickau. Dat is de lettste Eck von Düütschland, dicht bi Polen un Tschechien. In de Naverschop warrt boot. Un dor steiht he veel rum. Kickt, wat de Bolüüd maakt. Bewunnert de Keerls. Wo glücklich weer he, kunn he dor mit arbeiden! Man he kann nich. He is teihn. Un wenn he ok kunn – he dörf nich. Un dat de Keerls, de mit de groden Maschinen arbeiden dörvt, noch Geld bavento kriegt, dat verwunnert em. Dorüm will he Baggerföhrer warrn. Dorüm kickt he to, woans de Baggerföhrer dat maakt. Kickt nipp to. Löppt af un an över de Bostell, ok na Fieravend.

Un denn, enen Dag vör Hilligabend, as he sik na Fieravend den Bagger ankickt, do süht he dat un weet unvermodens: nu is grode Bescherung – för em. All köönt se lengen un luern, bloß he warrt nu al bescheert. Denn de Baggerföhrer hett den Slötel steken laten. Un nu kann he, wat he in sien Drööm al faken daan hett: op den Bagger rop un den Baggerföhrer en Wiehnachtsfreid maken. Wat warrt de för Ogen maken, morgen an’n Hilligavend, wenn de Arbeit al daan is?

He tögert. He weet, dat is verbaden. Man dit Wiehnachtsgeschenk kann he nich utslaan, ook wenn morgen eerst Hilligavend is. De Stratenlateern smitt jüst noog Licht op de Bostell. He klattert op den Bagger, he dreiht den Slötel, he leggt den Gang in un kummt mit den Bagger in Gang.

Kloor, Baggern maakt Krach. Dagsöver ok, man denn fallt dat nich so op. Man nu an’n Avend wüllt de Lüüd ehr Roh hebben; wüllt Advent fiern; nu riet se de Finster op un schimpt. Doch de Arbeit op’n Bo geiht wieder. De Baggerföhrer höört nix; süht bloß sien Opgaav, sien Chance, den Baggerföhrer-Kollegen to beschenken. Man denn röppt een vun de Navers de Polizei an. Denn kummt de Polizei mit Blaulicht un haalt den Arbeitssüchtigen vun den Bagger dal.

Wat de Öllern sik över de „Bescherung“ freit hebbt, steiht nich in den Polizeibericht. Man doch, dat de Jung „professionell“ to Wark gahn is un keen Schaden anricht hett. Un dorop kann de Jung doch stolt ween: Ick meen op sien Künn vun de Kunst, op sien Kraasch, dit Geschenk würklich in de Hannen to nehmen.

 

Bolko Bullerdiek

schrifft för’t Blatt Kolumnen op Platt, lang is he al bi de Quickborn-Redakschoon mit bi. Böker hett he op Platt un Hooch schreven. Arbeit hett he in Hamborg as Lehrerfortbildner.