Johr üm Johr

 „Wenn ik mi mal wat wünschen schull, ik wünsch mi nix as düt…“. Ik weet nich, wo vele Johren ik düt Leed al in’n Kopp heff. „… noch eenmal wedder Kind to ween, ganz tutig, dumm un lütt.“ Un dat blifft ok in mien Kopp. „Un denn, wenn’t Hilligavend warrt, so in de Schummeree.“ – An düsse Steed hebbt mien Bröder, mien Süster un ik jümmers lacht, wenn wi dat Leed ünner’n Dannboom sungen hebbt. Mien een Broder hett sik för de Steed mal ‘n Spaß överleggt, versteiht nüms, de nich to uns Familie tohören deit un lustig is dat sachts ok blots för uns – so‘n klassischen „Familien-Insider“ eben. Wi mööt op jeden Fall ok vundaag noch smuustergrienen, wenn een vun uns de Wöör „in de Schummeree“ seggt.

Wiehnachtsleder un -gedichten sünd för mi en Stück Kinnertiet un höört to de Advents- un Wiehnachtstiet dorto. Wenn wi Kekse backt, denn geiht dat nich ahn „Kiek mal, wat is de Heven so root“ oder „Mudder backt Koken, un wi backt mit. Wiehnachtskoken bruun un witt.“ Dat is as en Knoop, de bi mi drückt warrt. Denn bün ik wedder fief Johr oolt, probeer vun den Keksdeeg, steek Maand un Steerns ut un sett den Stutenkeerl Krinten as Ogen in. Un heff de Gedichten dorbi de ganze Tiet in’n Kopp.

De Texten vergeet ik eenfach nich. Johr üm Johr kaamt se wedder trüch, dor kann ik mi op verlaten. Un mit jüm dat Besinnen. „… Denn piept de Müüs in Opa sien Hüüs.“ Wat harrn wi as Kinner för en Spaaß, uns Opa mit düt Wiehnachtsgedicht to „argern“! Kloor, he hett jümmers mitspeelt un keem düchtig in Brass över de Müüs bi em in’t Huus. Mien Opa is al lang doot, man wo faken besinn ik mi op düt Gedicht un denk an em.

Avers dor gifft dat noch wat, dat to de Wiehnachtsleder to seggen is. „Ik weet, uns Heergott gifft mi ’t nich, man een Deel weet ik wiss“: Wenn ik in’n Sommer Besöök vun so‘n Wiehnachtsleed krieg – un dat kümmt wohrhaftig faken vör –, denn versöök ik partu den verdreihten Ohrworm wedder los to warrn. Bi 30 Graad in‘n Schadden kann dat mitünner en sture Opgaav ween! Man denn denk ik wedder an de Schummeree un mutt över mi sülvst lachen. Un frei mi över all de Leder un Gedichten ut mien Kinnertiet – en „Wiehnachtsschatz“, den ik nienich verleren warr.

 

 

 

Christiane Ehlers

Se hett dat Leit vun dat ne’e Nedderdüütschsekretariat vun den Bundesraat för Nedderdüütsch un maakt Sprakenpolitik för Platt.