Een anner Blatt

De lüchten Ogen vun Grete un den lüttjen Buttjer, dat is för em dat schöönste Geföhl, dat dat gifft. „Wo old mott een weern, dat een sükse Saoken in een Blatt taun Freuhstück läsen mag? Of bün ick so ut de Aort schlaogen, dat ick een anner Blatt tau´t Freuhstück bruke – man hierumtau gifft blots dit eene.“

„Daor staoht uk anner Saoken binnen. Hest seihn, dat Beste för mi van Daoge is glieks up de lesde Siete van Politik un anneret ut alle Welt: „Rollstauhl in Riesenradgondel funnen. As de Lüe in de Nacht dat Riesenrad afschlutten wullen un all Gondeln naokeken, hebbt se een roen Sportrollstauhl mit blau in de Röe funnen. Een Naome stünn nich darbi un melld hett sik bit gistern uk kieneen, vermelld dat Amt för den Markt. Is in Bremen up den Freimarkt malöört.”

„Ick wörr nich seggen, dat is een Malöör, dat is een Wunner. Een is in de Gondel in Rollstauhl rin un nao de Fahrt is he upstaohn un nao Hus gaohn. Sien Rollstauhl brukte he nich mehr – so hett he em achterlaoten. Et was een Deel van sien ollet Lewen un nu is he utstegen.” „Dat maokt de Lüe anners – de künnigt ehren Job un verkopet ehr Hus un trecket up Land, nao Thailand of up Corumandel in den Nörden van Neuseeland.“

„Denn is dat een langere Reportage in den Regionaldeel, man daor hebb ick nix van läst.” „Vellicht hebbt de Lüe van Blatt nich markt, wat för een besünner Geschicht in ehr eegen Blatt steiht. Ick hebb läsd, de Lüe, de vör de Times schriebet, hebbt in ehr Verdrag drinn staohn, dat se jedeen Dag de Times heel un Deel läsen möt. Denn wöör sowat nich malöörd.”

„Du menst, de wassen up Amt ween, hebbt sik den Rollstauhl wiesen laoten un frögt, wat anner verquere Saoken de Lüe so verläsen daut.“ He nömm sik de Kann, göt neien Tee in, gräp nao een Schnee van den Stuten un schmerde in akrate Striepen düchtig Butter drub; sinnerde wat mit dat Mess in de Luft över de Taofel, dückerde et in den Honig un let em as een Schnickenhus sachte van de Midde ut up sienen Stuten krüseln. „Wenn sik nu een drub mellen dee, vellichte ick.“

„Wat wullt Du mit een Sportrollstauhl in rot un blau?“

„Dat bünt nich miene Farven, nee. Wenn ick nu upstunz nao dat Blatt hengaoh un anbäen dee, ick find de Geschicht rut un schrif se up, wenn se dat druckt.“

„Dat langt, wenn Du anropen deihst. Man Du most in 10 Minüten upstaohn, di wat för dien tweidet Freuhstück inpackd hebben un denn mit den Kollege di in een Stünn in Bremen dräipen, hest Du vertellt.“

„So denkt wohl al Lüe, de dat läsen daut, de Geschicht un de Saoken in Riesenrad, man so annert sik dat Blatt nienich.“ He stühn up, güng in Gang un gräp nao dat Telefon. Bit he weer an Disch sitten dee, har he all een an den Aparaot kregen. „Schöll ick nu üm 10:00 Ühr daor ween… Ick bün daor, denn könnt se … Bit glieksen.“ He drückde up den reoen Knop un legde dat schwarte Telefon up de Taofel akrat tegen sien Teller mit sien Teekoppje in eene Riege. He grep nao twei neie Schnee un schmerde weer Botter drup in lieke lange Striepen, legde ditmaol twei Schieben Käise drub, klappde se tauhope un kraomde in siene Daschke tegen sien Stauhl nao den Brotbüddel, stoppde et rinn un truck dat Band tauhope, stoppde dat Warks weer trügg in de Daschke un klappde den Deckel tau. Sünner uptaukieken grep he weer nao dat Telefon, tippde mit den rechten Wiesfinger up de Knöpe un luurde. „Moin Heiner, ick kaom vandaoge nich – kriegst dat hen. Ne mörgen uk nich … ick weit noch nich… Ick melld mi. Denkst an de lünke Siete van … Besten Dank. Beste Greuten an… Jao, ick segge Bescheid. Tschüß.“ He stünn up un legde tau glieker Tied dat Telefon weer tegen sien Teller.

„Wannehr kumpst ... ick meen, mott ick nu een Fleeger nao Auckland finnen of...?” Ehr Stimm klünk wat minn, se mösde sik ingestaohn, dat ehr Freen jüs twei broken, bombt …? Wat egentlich was malöörd?

„So as immer tegen halv sesse. Ick vertell di uk, wat ik rutfunnen hebb. Bit Upschrieben hebb ick mi överleggt, was doch beter, Du wörst noch eis dröver kieken. So eene Mestersche in Rechtschrieben is doch beter as een Ingenieur.“

Se was so verlichtert, dat se blots licht schmüstern kunnde. So har se vergeten, em tau fraogen, wat he sien Kollege vertellt har, wannehr he trügg weer?

He weer al dör de Döör rut.

Jutta Engbers

Kaom ut een lütt Dörp in'n Süden van Hannover un lev siet 14 Jaohr in Frieseithe as (Special-) Afkaotsche vör't Recht van't Administreeren. Plattdüütsch Schrieben is för mi: eegenköppsch Pläseer.