Schiet överall...?

Wat sünd de Minschen doch verscheden, müss ik denken, as mi hier in de Feern unse Heimat, uns levet Hamborg in’n Sinn keem: Wenn ik dor in uns Parkanlagen un op uns Straten jichenswo wegsmeten Schiet, rumliggen Zigarettenkippen un Kaugummis kleven seh, mutt ik jümmer an Jona denken, Jona Jonsdottir, in Island. – Ik weer mit anner reisen Lüüd vör Johren mal mit en Bus un mit Telte rund Island ünnerwegens. Un Jona, en sportlich-flotte junge Fru, weer uns Föhrersche.

Wenn wi dor över Land föhren un an gode Utsichtspunkten utstiegen deen, trock Jona sik foorts Gummihanschen an un sammel in de Natuur dat op, wat anner Besöker dor harrn fallen laten: Zigarettenstummel, Bontjepapeern un sünstnochwat sammel se in en Plastiktüüt rin. Sowat harr in de Landschop nich rumtoliggen un höör dor nich hen… Un se, Jona, föhl sik tostännig, ok för uns en Vörbild to ween. – Anners würr ik ja nich an ehr Doon nu noch denken!

Meist jüstso in Australien an de Oostküst an den Maroochyriver in en lütte Stadt dichtbi Brisbane weer dat: In en Gröönplacken an’n Fluss geev’t en Grillplatz. Elektro-Grillplatten ut Nirosta weern dat, wo een sien Grillgoot op goor maken kunn. De Platten weern to all Tieden blank un schier, as harr en Huusfru ehr jüst putzt. Un blangenbi leeg ok nix, wat de Griller torüchlaten harrn, ofschoonst dor keen Mülltonnen stahn deen. Is woll en Saak vun Vörbild un Erziehung…?

Un wenn du na Singapur kümmst, kannst du in de Inreisepapeern root utdruckt lesen: Die Einfuhr und das Mitführen von Drogen wird mit dem Tode bestraft! Un nich blots dat: Een, de Zigaretten un Kaugummis in de Öffentlickeit wegsmitt, ward orrig un foorts bestraaft. Un de Stadt-Staat is püük un sauber!

Woans aver süht dat bi uns in de Parkanlagen, an’n Elvstrand bi Övelgönn un annerworrns ut? All de Lüüd dor hebbt en groten Kehrdiannix, köönt vulle Beerbuddeln un Pizzakartons henslepen, aver leddige wedder mitnehmen, is nich! Woto ok? Denn mit Kehrmaschinen ward ja jümmer fröhmorgens dat allens wedder opfeegt un tosamenharkt. Man de, de so denken doot, sünd seker nich all welk, de för sowat Stüern betahlt! Un nich blots bi’t Reisen geiht een sowat dör ’n Kopp, wo verscheden doch de Minschen sünd.

An wat liggt dat nu? Sünd dat tohuus bi uns blots lege Vörbiller, keen Erziehung, keen Rücksicht op anner Lüüd un de Ümwelt oder blots Dummerhaftigkeit? Allens tosamen mutt dat woll ween, dat ik op Reisen jümmer wedder an Jona denken mutt. De Natur steiht för ehr bavenan.

Carl Groth

Der 85-jährige Hamburger, Architekt im Ruhestand lebt im Augustinum in Hamburg-Neumühlen und geht dort seinen Hobbys, dem Schreiben, dem Malen und gestalterischen Arbeiten nach. Er schreibt hochdeutsche und plattdeutsche Kurzgeschichten, Novellen, Gedichte, Parabeln, Glossen, Satiren und Hörspiele, die aus eigener Vergangenheit und aus der Gegenwart Erlebtes, Erdachtes und Phantastisches zum Inhalt haben. Er lernte sein Platt als Kind in Angeln, in Nordfriesland, in Dithmarschen und in Hamburg und bemüht sich, ein weniger lokalgebundenes, mehr allgemeinverständliches (mittelholsteinisches) Literaturplatt zu schreiben.