01.06.2020

Sünnschien op Platt un Hooch

Georg Droste hett 1912 sien tweet Book mit plattdüütsche Geschichten rutbröcht. Dat is also noch vör de Tiet vun de Roman-Trilogie “Ottjen Alldag”. Hier probeert he sien Handwarkstüüch ut: Landschaft, Geföhlen, Stimmungen, Minschen, Humor. In sien Bookbericht hett G. Kuhlmann 1913 in den Quickborn schreven: “… ist der Inhalt des Buches ein mannigfacher, verschiedenartiger – und nicht minder kunterbunt ist die Anordnung des Stoffes.“ Man fein vertellen kann Droste liekers. Dat een oder anner passt ok noch in uns Tiet, un dat anner kann goot ünner “Geschicht vun de Alldagskultur“ mitlopen.

As bi de dree “Ottjen Alldag”-Böker hett Rita Schloendorff to den plattdüütschen Text de passlichen hoochdüütschen Wöör funnen. De also wat nich recht versteiht, kann eenfach mal röverluuschern vun de linke plattdüütsche op de rechte hoochdüütsche Siet.

Dat Bremer Platt is al wat snaaksch – dat gifft meist keen Ümluut, dorför steiht an dat Enn vun en Woort faken en -e (Sunne - Sünn) oder -en (Straten - Straat). Man dor kann een sik goot mit trechtfinnen.

 

Georg Droste: Sunnenschien un Wulken. Auf Nieder- und Hochdeutsch. Übersetzt von Rita Schloendorff. Kellner Verlag : Bremen 2020, 407 S.

ISBN 978-3-95651-246-9